قرار نمىدهد مگر به سبب حكمتها و مصلحتها .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 19 ]
إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ إِلاَّ مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِآياتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسابِ ( 19 )
ترجمه :
( 3 / 19 )
همانا دين پسنديده ، نزد خدا آيين اسلام است و اهل كتاب در آن ، راه مخالفت نپيمودند مگر پس از آن كه به حقانيّت آن آگاه شدند ، و اين خلاف را از راه رشك و حسد به ميان آوردند ، هر كس به آيات خدا كافر شود بترسد ، كه محاسبهء خدا زود خواهد بود .
تفسير :
إِنَّ الدِّينَ
دين ، معانى زيادى دارد و مقصود در اينجا راه به سوى آخرت ، يا به سوى خداست .
عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ
يعنى پس از ظهور اسلام ، راه به سوى خدا منحصر در اسلام گرديد ، و حقانيّتهائى كه در ساير اديان بود منقطع شد ، و در اوّل سورهء بقره پيرامون اسلام و ايمان سخن گفته شد .
وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ
اهل كتاب از يهود و نصارى كه در حقّ بودن دين اسلام يا حقّ بودن انحصارى دين ، در اسلام ، اختلاف نكردند .
إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ
مگر بعد از آن كه براى آنها دانش حاصل شد كه آن روشن شدن حقيقت و بعثت محمّد صلّى اللّه عليه و آله بود . يعنى يهود و نصارى اتّفاق داشتند بر حقانيّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و دين او و منحصر بودن دين در دين محمّد صلّى اللّه عليه و آله قبل از مبعث تا اينكه پيامبر مبعوث شد و يقين كردند كه نبىّ موعود همان محمّد صلّى اللّه عليه و آله است ، پس اختلاف در حقانيّت او كردند بدين گونه كه بعضى اقرار كردند و بعضى انكار ، پس از آن كه همهء آنها به بعثت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله يقين پيدا كرده بودند .
بَغْياً بَيْنَهُمْ
و آن از باب سلطهگرى و رياست طلبى و يا به خاطر