[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 14 ]
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ ( 14 )
ترجمه :
( 3 / 14 )
مردم ظاهر بين دنياپرست و كوتهنظر را آرايش حبّ شهوات نفسانى كه عبارت از ميل به زنها و فرزندان و هميانهاى زر و سيم و اسبهاى نشاندار نيكو و چهارپايان و مزارع و املاك است در نظر زيبا و دل فريب آيد ليكن اينها همهء متاع زندگانى فانى دنياست و منزل بازگشت نيكو ( كه بهشت لقاى الهى و نعمت باقى ابدى است ) فقط نزد خداست .
تفسير :
زُيِّنَ لِلنَّاسِ
براى ناس يعنى صاحبان نسيان و فراموشى زينت داده شده نه براى انسان .
حُبُّ الشَّهَواتِ
( دوستى شهوت ) شهوت عبارت از محبّت نفسانى است و حبّ اعمّ از آن است ، و تزيين چيزى ، عبارت است از نشان دادن و جلوه دادن آن چيز به نحوى كه براى بيننده مرغوب جلوه كند ، و تعليق تزيين بر حبّ ، اشاره به اين دارد كه تزيّن و تزيين چيزى جز از جهت خود حبّ نيست ، نه از جهت چيز ديگر ، نه از جهت خصوصيّات محبّت از قبيل اينكه شهوت باشد ، يا حبّ الهى باشد ، يا عشق و يا شوق باشد . و اضافه كردن حبّ به شهوات اشاره به اين دارد كه آن چه كه مانع از عبرت گرفتن است آن دوستى است كه در ضمن شهوت حاصل شده باشد . بنابراين حبّ و شهوت در معانى مصدرى استعمال شدهاند .
و قول خداى تعالى
مِنَ النِّساءِ
« حال » از شهوات است و لفظ « من » ابتدائيّه است و جلو آمدن « النّساء » در عبارت براى اين است كه شهوت داشتن نسبت به زنها از ساير خواستههاى نفسانى بيشتر و كاملتر است .