كه ناخوش دارند ولى به آن وادار مىشوند ، تفأل و فال بد زدن ، وسوسه در تفكّر در آفرينش و حسد - تا حدّى كه با زبان و دست ظاهر نشود « 1 » .
فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ
پس هر كه را خواهد بخشايد و هر كه را خواهد عذاب كند « فيغفر » با رفع و جزم و با فاء و بدون فاء خوانده شده است .
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
( معنى آن چند بار ذكر شده )
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 285 ]
آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَكَ رَبَّنا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ ( 285 )
ترجمه :
( 2 / 285 )
رسول به آنچه خدا بر او نازل كرد ايمان آورد و همهء مؤمنان نيز همه به خدا و فرشتگان خدا و كتب پيامبران خدا ايمان آوردند ( و گفتند ) ما ميان هيچ يك از پيامبران خدا فرق نگذاريم ( و همه يك زبان و يك دل در قول و عمل اظهار كردند ) كه ما فرمان خدا را شنيده اطاعت كرديم پروردگارا ما آمرزش ترا مىخواهيم و مىدانيم كه بازگشت ما به سوى توست .
تفسير :
آمَنَ الرَّسُولُ
ابتداء كلام است بلكه ابتداء آيهاى است كه از ماقبلش منقطع است چنان كه به زودى مىآيد .
بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ
و اين گرامى داشتن و تصريح كردن خدا بر ايمان محمد صلّى اللّه عليه و آله است . ( منظور اينكه خود محمد صلّى اللّه عليه و آله به آن چه بر وى نازل شد ايمان آورد )
وَ الْمُؤْمِنُونَ
عطف بر « رسول » يا ابتداء كلام است چنان كه به زودى
هامش
( 1 ) صافى : ج 1 / ص 287 . اين حديث مشهور به حديث رفع است .