جست
فَلَهُ ما سَلَفَ
يعنى آنچه كه تاكنون از ربا گرفته مال او باشد يعنى اينكه رسيدن نهى خدا به او و عمل كردن به نهى محلّل چيزهائى است كه قبل از وصول نهى خدا گرفته است ، و از او چيزى پس گرفته نمىشود ، و اين دلالت مىكند بر اينكه كسى كه تحريم را نمىدانسته و ربا گرفته وقتى كه تحريم را فهميد آنچه را كه قبلا گرفته حلال مىشود .
در خبر از آن دو است كه موعظه عبارت از توبه است ولى مقصود از توبه در اينجا توبه از كارهائى است كه از روى جهالت انجام گرفته ، نه اينكه از كارهائى باشد كه با علم انجام گرفته است . كه در اين صورت اخير توبه نمىتواند محلّل چيزهائى باشد كه قبلا از مال غير به صورت حرام خورده است .
وَ أَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ
و امر او با خداست نه با حكّام تا حكّام حكم كنند به پس دادن آن چه را كه قبل از موعظه گرفته است .
وَ مَنْ عادَ
و هر كه بعد از رسيدن موعظه باز هم به ربا اقدام كند
فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
پس آنان اهل آتشند براى هميشه و در خبر است : ربا بعد از اعلام حكم حرمت ، گناه كبيره است و سبك شمردن آن دخول در كفر است .
برخى گفتهاند : حال رباخوار بدتر از مرتكبين گناهان كبيره است ، زيرا ربا خوار در روزىاش اعتماد بر خود مىكند و انگار خود او روزىاش را معيّن مىكند . و از پروردگارش محجوب است ، و بر او توكّل ندارد ؛ و با وجود اينكه با اين عمل خود ، با پروردگارش مخالفت ورزيده است خود را نيكوكار مىداند . و خداوند او را به خودش و تعيين خودش وامىگذارد ، لذا مىبينى كه اموالشان در حيات يا بعد از مرگشان نابود شده از بين مىرود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 276 ]
يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ ( 276 )