به امام صادق و باقر ( ع ) نسبت داده شده است كه آنها گفتند « 1 » :
وقتى كه مرد ايلاء كرد و قسم خورد كه با زنش نزديكى نكند هيچ حقّ و گفتارى در چهار ماه ندارد ، و در خوددارى از نزديكى زن در چهار ماه گناهى ندارد ، پس اگر چهار ماه گذشت قبل از اين كه با زن نزديكى كند و زن آرام بود و به اين وضع راضى شد ، مرد در وسعت و آزادى و حليّت است ، و اگر زن كارش را به دادگاه و حاكم شرع برد به مرد گفته مىشود يا بايد برگردى و نزديكى بجاى آرى و يا طلاق دهى .
و عزم طلاق بدين نحو است كه مرد از زن دورى مىكند تا وقتى حيض شد و پاك گرديد طلاق مىدهد ، مادام كه سه مرتبه طهر بعد از حيض نگذشته باشد ، سزاوار است كه مرد به زن رجوع كند پس اين است ايلا كه خداى تعالى در كتاب و سنّتش آن را نازل فرموده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 228 ]
وَ الْمُطَلَّقاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ وَ لا يَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ يَكْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي أَرْحامِهِنَّ إِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذلِكَ إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ لِلرِّجالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 228 )
ترجمه :
( 2 / 228 )
و زنان مطلّقه از شوهر كردن خوددارى كنند تا سه پاكى بر آنها بگذرد ، و روا نيست آنچه را كه خدا در رحم آنها آفريده كتمان كنند اگر به خدا و روز قيامت ايمان دارند و شوهران آنها حقّ دارند كه آنها را به زنى خود باز رجوع دهند اگر نيّت خير و سازش دارند و زنان را بر شوهران حقوق مشروعى است چنان كه ، شوهران را بر زنان حقوقى است ، ليكن مردان را بر زنان افزونى و برترى خواهد بود ، و خدا بر همه چيز توانا و بر همهء امور داناست .
هامش
( 1 ) نور الثّقلين : ج 1 ، ص 183 ، ح 843 .