جهت حليّت همهء حلالها است چنان كه گذشت ، و چنان كه مىآيد در معنى آيه
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
. البتّه خيريّت مال اين است كه مكتسب از حلال باشد ، و خيريّت نفقه به اين است كه خالص لوجه اللّه باشد ، چنان كه اشاره شده است به اين مطلب در قول خدا
وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ
يعنى نفقهاى كه آلوده به منّت نهادن و آزار نمودن و ريا و اغراض نفسانى نباشد ، و پنهانى نيز باشد ، بهتر است ، همانطور كه در سابق نيز صفت بهتر بر آن اطلاق گرديد .
يُوَفَّ إِلَيْكُمْ
توفيه ( وفا كردن ) به اين است كه تمام آنچه شايسته است ادا شود ، داده شود
وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ
يعنى در پاداش انفاق كه به شما داده مىشود نقص حاصل نمىگردد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 273 ]
لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ ( 273 )
ترجمه :
( 2 / 273 )
صدقات مخصوص فقيرانى است كه در راه خدا ناتوان و بيچارهاند و توانائى آن كه كارى پيش گيرند ، ندارند و از فرط عفاف چنان احوالشان بر مردم مشتبه شود كه هر كس از حال آنها آگاه نباشد پندارد غنى و بىنيازند ، به فقر آنها از سيمايشان پىبريد كه از عزّت نفس هرگز آنها چيزى از كسى سؤال نكنند و هر چه از نيكى انفاق كنيد خدا بر آن آگاه است .
تفسير :
لِلْفُقَراءِ
اين كلمه جواب سؤالى است كه مىتواند طرح شده باشد به اينكه پرسندهاى بپرسد : فضل انفاق و كيفيّت آن دانسته شد ، حال به چه كسى بايد انفاق كرد ؟ خداوند فرمود : به فقراء
الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ
به فقرائى كه در راه خدا محصور شدهاند به نحوى كه ديگر