بىنيازى لفظ فضل را آورد تا مردم را آگاه كند به اينكه غنى و بىنيازى كه خدا وعدهء آن را مىدهد مانند غناى موهوم نيست كه جز فقر و احتياج و زحمت چيزى نباشد ، بلكه غناى حاصل از خدا از ناحيهء فضل خداست كه فقر و رنج و تمام شدنى در آن نيست ، و وعده دادن شيطان را مقدّم داشت زيرا اين مقام جهت نكوهش كسانى است كه قصد دارند مال پست را انفاق كنند پس مقام اقتضا مىكند كه به وعدهء شيطان اهميّت داده شود .
و براى اينكه آيه را به خير ختم نمايد همانطور كه به خير ابتدا شده بود ، و براى اينكه وعدهء خدا منجرّ به دادن حكمت شده و از مقام ذكر وعده ، و وعده دادن خارج شود فرمود :
وَ اللَّهُ واسِعٌ
خدا از تنگى و فقر نمىترسد بنابراين در وعدهاش خلاف نمىكند
عَلِيمٌ
به مصالح شما دانا است . پس شما را امر نمىكند ، مگر به چيزى كه صلاح شما در آن است ، و شما را نهى نمىكند ، مگر از چيزى كه فساد شما در آن است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 269 ]
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً وَ ما يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُولُوا الْأَلْبابِ ( 269 )
بيان حكمت و مراتب آن
ترجمه :
( 2 / 269 )
خدا فيض دانش و حكمت را به هر كه خواهد عطا كند و هر كه را به دانش و حكمت رساند دربارهء او مرحمت بسيار فرموده است ، اين حقيقت را متذكّر نشوند مگر خردمندان عالم .
تفسير :
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ
جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه رسول صلّى اللّه عليه و آله پس از آن كه يقين كرد و مفاسد مترتّب بر طاعت شيطان و مصالحى كه لازمهء طاعت خداست مشاهده نمود گفت : چه شده است كه مردم تأمّل در اين