وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
در حالى كه خدا به آنچه مىكنيد بيناست ، اين تأكيد جهت پرهيز از تباه نمودن انفاق ناشى از منّت و اذيّت و ترغيب در خالص كردن انفاق براى خداست .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 266 ]
أَ يَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَنْ تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ لَهُ فِيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ ( 266 )
ترجمه :
( 2 / 266 )
آيا مىخواهيد كه يكى از شما را باغى باشد از درخت خرما و انگور كه زير آن درختان ، جوىهاى آب روان و در آن هر گونه ميوه موجود باشد ناگاه ضعف و پيرى به دو فرارسد كه هيچ كار نتواند كرد و او را فرزندان خرد و ناتوان باشد و در باغ او بادى آتش بار افتد همه را بسوزاند حال كسى كه انفاق به ريا و منّت و اذيّت كند بدين ماند . خداوند آيات خود را براى شما روشن بيان كند ، باشد كه در حقيقت كارها انديشه كنيد .
تفسير :
أَ يَوَدُّ أَحَدُكُمْ
مثال ديگرى است براى كسى كه انفاق كرده ، سپس آن را با منّت و اذيّتى كه بعد از انفاق صادر شده باطل نموده است ، چنان كه مثال سابق براى كسى است كه ابطال همراه با انفاق بوده ، خداى تعالى تشبيه كرده انفاق را كه كاشتن در جنّت قلب است براى آخرت به كاشتن باغ آنچنانى ، و صاحب انفاق را تشبيه به صاحب باغ كرده كه او در وقتى به آن باغ رسيده كه پير شده و عائلهمند و داراى ذريّههاى ضعيفى است و شديدا احتياج به آن باغ دارد ، و منّت و اذيّت انفاقكننده را تشبيه به آتشى كرده كه ناگهان مىآيد و باغ را مىسوزاند در حالى كه اميدى غير از آن باغ ندارد ، ولى اين مطلب را با استفهام انكارى ادا كرد ، تا تجديدى