بدىهاى حاجت او ، يا اينكه مقصود پوشاندن سائل و سؤال او باشد يا اينكه در مقابل قول معروف ، مغفرت خدا را درك كند .
خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً
در آن صورت بهتر از صدقهاى است كه آزارى در پى داشته باشد ، در اينجا با ذكر اذيّت از آوردن منّت بىنياز شد ، زيرا منّت گذاشتن نيز نوعى اذيّت است ، و اينكه صيغهء تفضيل و ادات برترى آورده مبنى بر مخاطبات و محاورات عرف است ، و گرنه صدقهاى كه به دنبالش اذيّت باشد نه تنها فضيلتى ندارد بلكه داراى وزر و و بال است چنان كه گذشت .
وَ اللَّهُ غَنِيٌّ
خدا از صدقههاى شما بىنياز است ، امر خدا به صدقه از آن جهت نيست كه خدا براى روزى دادن به بندگان به شما نيازمند باشد ، بلكه خداوند بعضى از بندگان را محتاج نمود تا بعضى ديگر را آزمايش كند ، نه اينكه قدرت بر غنى كردن آنان ندارد .
حَلِيمٌ
بردبار است و به عقوبت كسى كه در انفاقش منّت مىگذارد اذيّت مىكند عجله ندارد ، و آن دلالت بر عقوبت منّتگذارنده مىكند .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 264 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ ( 264 )
ترجمه :
( 2 / 264 )
اى اهل ايمان ، صدقات خود را با منّت گذاردن و آزار كردن به هدر ندهيد مانند آن كه مال خود را انفاق كند از روى ريا و به خدا و روز قيامت ايمان نياورد مثل چنين مرد رياكار بدان ماند كه دانه را بر روى سنگ سخت ريزد و تند بارانى غبار آن نيز بشويد كه نتوانند هيچ حاصلى از آن به دست آورند ، و خدا گروه كافران را راه سعادت ننمايد .