باشد و خداوند براى هر كس كه بخواهد چندين برابر مىافزايد . و خداوند وسعتبخش داناست .
تفسير :
مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ
جواب سؤالى است كه ناشى از آيهء سابق است ، گويا سؤال شده آيا مثل كسى كه پرندگان را كه از لشگريان جهل هستند بكشد تا آنها را به حيات عقل زنده كند چيست ؟ پس فرمود : مثل كسانى كه سربازان جهل را در راه طلب عقل مىكشند و انفاق مىكنند
أَمْوالَهُمْ
اموال حقيقى را كه عبارت از قواى آنان است ،
فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ
در راه خدا ، مانند دانهاى است كه از آن هفت خوشه برويد و در هر خوشه صد دانه باشد و خداوند به هر كس كه بخواهد اضافه مىدهد تا جائى كه حدّى ندارد ، و افزون بخشى در عوض انفاق ، و اجر آن بستگى به اختلافى است كه به حال انفاقكننده ، و نيّت و كار او ، در مالى كه انفاق شده ، و حالت كسى كه به او انفاق شده است ، دارد .
در خبر است « 1 » : هرگاه بندهء مؤمن عملش را نيكو گرداند ، خداوند عمل او را چند برابر مىكند و به هر حسنه هفتصد برابر پاداش مىدهد .
زيرا اين قول خداى تعالى است كه
وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ
.
اين خبر دلالت بر اين دارد كه مراد به اموال در اين آيه ، اعمّ از اعراض دنيوى ، و قوا و اعضاى بدنى مىباشد ، زيرا اين آيه را گواه زياد كردن اجر عمل قرار داده است ، و اعمال جز انفاق قواى بدنى و حركات عضوى و اعضاى بدنى نيست .
و نيز خبر دلالت مىكند بر اينكه مقصود از
وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ
منحصر كردن افزونى پاداش تا هفتصد برابر به خداى تعالى است ،
هامش
( 1 ) عياشى : ج 1 ، ص 147 ، ح 481