باشد ، خواه با كشف و خواه بى كشف ، و تصديق ثانى بىكشف و ذكر خاصّ باشد بعد از عامّ ، و تهمت قسم عليحده باشد ، يعنى : كسى را به يكى از صفات ذميمه متّهم داشتن . بنا بر اين توجيه عدد ده تمام مىشود هر چند ظاهر فقرهء مذكوره ، نظر به فقرهء سابقه آن است كه واو ، واو معى باشد نه عطف .
فان أردت السّلامة فاذكر الخالق لا المخلوق ، فيصير لك مكان الغيبة عبرة ، و مكان الاثم ثوابا .
يعنى : اگر خواهى كه دنيا و آخرت تو سالم باشد و خسران به هيچ كدام راه نيابد ، هميشه به ياد خدا باش و مخلوق را فراموش كن و متعرّض حال كسى مشو ، تا به جاى غيبت ، عبرت و بصيرت بهم رسد ، و به جاى گناه و عذاب ، أجر و ثواب روزى شود . از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است كه فرمود .
كذب من زعم انّه ولد من حلال و هو يأكل لحوم النّاس بالغيبة ، اجتنب الغيبة فانّها ادام كلاب النَّار .
يعنى : دروغ مىگويد كسى كه مىگويد : من حلال زادهام و غيبت مردم مىكند و گوشت بدن مردم مىخورد . و دورى كنيد از غيبت كردن مردم كه غيبت نانخورش سگان جهنّم است .
مروى است از حضرت صادق عليه السّلام كه : هر كه ملاقات كند مردم را برويى و غايب شود ايشان را به روى ديگر ، مىآيد در روز قيامت و حاضر محشر مىشود و از براى او است زبانى از آتش .
حاصل : احاديث در باب خساست غيبت ، زيادة از آن است كه به حيطهء ضبط تواند آمد . أعاذنا الله منها و سائر المؤمنين ، بحقّ محمّد و آله أجمعين .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 314
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص٣١٤