يعنى : 7 روز كه گذشت شك مىكند كه آيا امر آمد تا نماز بر او واجب باشد يا نيامده و در نتيجه عبادتش حرام باشد ؟ چرا ؟ چون قبل از حيض امر بر نماز داشت لكن در اين 7 روز حيض ديگر امر بر نماز نداشت و لذا پس از 7 روز اين شكّ براى او حاصل مىشود كه آيا امر قبل از حيض دوباره آمده يا نه ؟ خوب اين مىشود شبههء وجوبيه .
* و لذا از شما مىپرسيم كه در شبههء وجوبيّه احتياط به ترك است يا به فعل ؟
گفته شد كه احتياط به فعل است . و لذا اين زن بايد در ايام استظهار عباداتش را انجام دهد احتياطا و لذا : بيشتر فقها در رسالههاى خود نوشتهاند كه :
بهتر است چنين زنى ميان افعال مستحاضه و تروك حائض جمع نمايد . يعنى : احتياطا .
به عبارت ديگر : بايد واجبات را به جاى آورد و مستحبات را ترك كند : مثلا : نماز را بخواند لكن به مسجد نرود .
بله كسانى كه حرمت را حرمت ذاتيه مىدانند ترك العبادة فى ايام الاستظهار را واجب مىدانند .
آيا اين وجوب به خاطر اين است كه حرمت را مقدّم مىدارند ؟
مىگوييم : خير از اين باب است كه اينها ، حرمت را بيّن مىدانند .
يعنى چه ؟
- يعنى وقتى به ايام استظهار رسيد شكّ مىكند حرمت عبادت رفت يا نه ؟ در نتيجه :
استصحاب مىكند بقاء حرمت را .
- حال وقتى بقاء حرمت را استصحاب نمود ، آيا بين الحرمة مىشود يا دوران بين محذورين ؟
قطعا : بين الحرمة .
حاصل مطلب اينكه :
اگر ترك عبادت در ايام حيض از باب حرمت ذاتيهء حرمت باشد ، در ايام استظهار ترك عبادت از باب استصحاب الحرمة و يا بين الحرمة واجب خواهد بود .
و اگر ترك عبادت در ايام حيض از باب حرمت تشريعيّه باشد ، در ايام استظهار ترك عبادت واجب نيست ، بلكه چون شبههء وجوبيّه است مىتواند از روى احتياط عبادت را انجام دهد .
* حال از شما مىپرسيم كجاى اين مطلب دار الامر بين المحذورين و ترجيح جانب حرمت است ؟
خواهيد گفت : بله :
در يك فرض شبههء وجوبيّه است كه اتيان از روى احتياط جايز است .
و در يك فرض بين الحرمة است بخاطر استصحاب حرمت .
رسائل شيخ انصارى ( فارسى ) — صفحة 349
مساهمون: الشيخ الأنصاري
ص٣٤٩