فصل يازدهم خطاهاشان در بارهء صحابه
از وضع عجيب آنان غلو آنها است در بزرگداشت همهء اصحاب پيغمبر ( ص ) و افراط در تعظيم آنان و گفتهء آنها كه هر كس يكى از آنها را كم شمارد ببهشت نرود ، و مسلمان نباشد كسى كه يك زشتى از آنها روايت كند .
و گويند : ما پس از مسلمانشدنشان نه عيبى در آنها شناسيم و نه اينكه در گناهى افتاده باشند و كسى كه در اين عقيده با آنها مخالف است او را زنديق شمارند و اگر كسى از آنها در بارهء اين دعوى مناظره خواهد و دليل طلبد او را بدعت گذار و شر انگيز دانند .
با اين حال در بارهء رسولان برگزيدهء خدا و پيمبران برتر كه خود آنها را بر همهء اهل عالم حجت ساخته گفتهها دارند كه تنها از آنها بلرزند و دلها بطپش افتند و نفوس در هنگام شنيدن آنها بر جا نمانند و بذكر آنها ديندار باشند و بنشر آنها در كارند و خشم كنند بر كسى كه منكر آنها شود و آنها را رد كند چون خشم بر كسى كه يكى از آنها را به يكى از صحابه نسبت دهد .
بآدم و حوا نسبت دهند كه مشرك شدند و بت پرستيدند .
و به حضرت ابراهيم عليه السلام نسبت دهند كه دروغ گفته و افتراء بسته و