چون اين سخن را شنوند گويند : اين گمراهى و رافضى مآبى و باز كردن باب زندقه است .
اى كاش ميدانستم چگونه فرياد زدن براى رسوا كردن پيغمبران مسلمانيست و طعن و خردهگيرى بر يك صحابه از روى دليل و براستى كفر است و چگونه آبرو ريز برتران برگزيدهء خدا صديق است و كسى كه در يك تن غير معصوم عيبى گويد رافضى و زنديق است ؟ آيا نشنيدند خدا در بارهء پيغمبران خود چه فرموده ( آيهء 22 سورهء الدخان ) :
« و راستى كه آنان ( پيغمبران نامبرده ) نزد ما از برگزيدههاى نيك باشند » . « 1 » و خدا باصحاب پيغمبرش فرموده ( آيهء 144 سورهء آل عمران ) : « و نيست محمد جز فرستادهاى كه پيش از او فرستادههائى درگذشتند آيا اگر مرد يا كشته شد برگرديد بدنبال خود ( دوران جاهليت ) » .
هامش
( 1 ) آيهء سورهء الدخان كه فرمايد : « برگزيديم آنان را بهمهء جهانيان » بعموم بنى اسرائيل برگردد بحسب ظاهر چون در آيهء 30 فرمايد : « و البته كه نجات داديم بنى اسرائيل را از عذاب خواركننده ( كه شكنجههاى سخت فرعونيان باشد ) 31 از فرعون كه و الا بود و از مسرفان بود » .
ولى در ميان بنى اسرائيل پيغمبران برگزيدهء بسيارى بودند كه در همان نجات يافتگان حضرت موسى و هارون حضور داشتند و از آن پس پيغمبران بزرگى چون « سليمان و داود پيدا شدند و مىشود كه اين آيه راجع به همان پيغمبران از بنى اسرائيل باشد بقرينهء اينكه كلمهء دانش در آن قيد شده و علم و دانش منظور در قرآن همان مقام نبوت است . ( مترجم )