كه در آن بددلى و درماندگى او آشكار شد معزول كرد و پرچم فتح را بدست على ( ع ) داد « 1 » و او را از سكنى در مسجد خود بازداشت و در حجرهء او را كه به مسجد بود گرفت و او را از پيشنمازى نمازى كه بلال بامر عايشه دخترش او را پيشداشته بود پس زد .
هامش
( 1 ) در سيرهء ابن هشام ص 227 ج 2 چاپ مصر گويد :
ابن اسحاق بسند خود از سلمة بن عمرو بن اكوع باز گفته : كه رسول خدا ( ص ) ابو بكر را با پرچم خود كه سپيد بود - بقول ابن هشام - فرستاد بسوى يكى از قلعههاى خيبر و او جنگيد و فتح نكرد و خسته شد ، وانگه فردا عمر بن خطاب را فرستاد و جنگيد و سپس برگشت و فتحى ميسر نشد و خسته بود . رسول خدا ( ص ) فرمود : البته فردا پرچم را به كسى دهم كه دوست دارد خدا و رسولش را و خدا بدست او اين قلعه را فتح كند و او هرگز نگريزد ، سلمه گفت : پيغمبر ( ص ) على ( ع ) را خواست و او چشم درد داشت و آب دهن در بينى او انداخت و سپس فرمود : اين پرچم را بگير و آن را ببر تا خدا بوسيلهء تو قلعه را بگشايد . همين راوى گفته به خدا كه آن حضرت پرچم را كشيد با اينكه گران بود و به دو افتاد و ما هم بدنبال او بوديم تا آن را بر كپهء سنگى زير ديوار قلعه فرو كرد - تا گويد - و برنگشت تا خدا بدست او فتح كرد .