فصل چهارم در خطاهاى آنان نسبت بانتخاب ابى بكر
از كارهاى عجيبشان اينكه : مردى را انتخاب نمودند كه خدا فرمان داده بود بدنبال باشد و او را شايستهء نيابت از رسول خدا ( ص ) ندانسته بود در رسانيدن و ابلاغ نه آيه از سورهء برائت به اهل مكه كه برخى از امت بودند با اينكه آن حضرت زنده و ناظر بود و با اينكه فرموده « 1 » : همهء مؤمنان با هم برابرند و خونشان يكسانست و كمترين آنها عهد امانش بر همه مجرى است و دورترين آنها چون كافرى را پناه دهد بايد همه پناه دادن او را محترم شمارند همه در برابر ديگران هم دستند .
و خدا تعالى با اين همه ابو بكر را شايسته نديد كه حكم ذمه را برساند و امر آن حضرت را اجراء كند كه بمصلحت امت اسلامى بوده و او را از فرماندهى لشكرى
هامش
( 1 ) ناشايستى او در بارهء رسانيدن آيات اعلاميه بمردم در موسم حج چنين روايت شده ( در سيرهء ابن هشام ج 2 ص 351 چاپ مصر ) :
و سورهء برائت در بارهء نقض عهدنامهاى كه ميان رسول خدا ( ص ) و مشركين نازل شد كه اين عهدنامه داراى دو ماده بود يكم اينكه بسته نباشد راه زيارت خانهء كعبه بر هر كس آهنگ آن كند و بمكهء معظمه رود .
دوم اينكه : كسى را در ماههاى حرام نترسانند و امنيت او را سلب نكنند كه اين عهدنامه ميان پيغمبر ( ص ) بود با همهء مشركان - تا در ص 353 - گويد به رسول خدا ( ص ) گفتند : كاش اين آيات را با ابو بكر ميفرستادى براى مردم در مكه فرمود : از طرف اين آيات ابلاغ نشود جز مردى از خاندان خودم و آنگاه على بن - ابى طالب ( ع ) را خواست و به او فرمود : اين آيات صدر سورهء برائت را ببر و ميان مردمى كه روز عيد قربان در منى گرد مىآيند جار بزن و در ضمن فرياد كن : هيچ كافرى ببهشت نرود ، بعد از اين سال هيچ مشركى حج نكند ، و هيچ برهنهاى بخانهء كعبه طواف نكند ، هر كه با پيغمبر عهد امانى دارد تا مدت مقرر خود معتبر است . و آن حضرت سوار بر ناقهء عضباء پيغمبر بسوى مكه روانه شد .