است و اختلاف در آن ضررى ندارد بمسلمانى و نه موجب فسق است و نه كفر چون مسائل ديگر فقه و چه نيازيست بنص بر امام با اينكه امت هر كه را خواهد بر خود امام ميسازد و سخن در بارهء نص در امامت را تا اين اندازه خرد شمارند براى خردبينان در آگاهى بر آن و سودش را اندك نمايند براى كسانى كه بدان اشتياق دارند و چون در بارهء ابطال آن سخن گويند مسأله را بزرگ كنند و اختلاف را بار گرانى دانند و گويند : اين مسأله قطب شريعت است و اصل بزرگى در ملت اسلام و هر كه در آن با ما مخالف باشد از جماعت اسلامى بدر است و در بدعتگذاران اندر است و از اين رو گفتهء كسى را كه نص را اثبات كند خلافى در امت اسلامى بشمار نياورند و از قبول قول شيعه بر حذر دارند و بر حقجويان نمودار كنند كه قول بنص در بارهء امامت شكافى است در شريعت .
همهء اينها ناشى از كم دينى و پرخيانتى است و دليل بر تعصب و الفت بباطل و حميت بنا حق است .
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى ) — صفحة 268
مساهمون: أبي الفتح محمد بن علي الكراجكي
ص٢٦٨