و اين معنى بفضل اللَّه تعالى محض نصب اهل سنتست و بس از جميع فرق اسلاميه و خاصست بمذهب اهل سنّت لا يوجد فى غيرهم زيرا كه ايشان متمسكاند بحبل و داد جميع اهلبيت و بر قياس كتاب اللَّه كه
أَ فَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتابِ وَ تَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ
و در رنگ ايمان بالانبياء كه
لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ
با بعض محبت و ايمان و با بعض بغض و كفران نمىورزند بخلاف شيعه كه هيچ فرقه ايشان جميع اهلبيت را دوست ندارد بعضى يك طائفه را محبوب سازند و بقيه را مبغوض مىدارند و بعضى طائفه ديگر را و همينست حال اتباع كه اهل سنت يك طائفه را خاص نمىكنند از هر همه روايات دين خود مىآرند و بدان تمسك مىجويند چنانچه كتب تفسير و حديث و فقه ايشان بر ان گواه است و اگر كتاب اهل سنت را اعتبار نكنند مرويات شيعه را كه از عقائد الهيه گرفته تا فروع فقهيّه موافق اهل سنّت درين رساله نقل كرده شد چه جوابست و نيز مخاطب در باب يازدهم همين كتاب در تعصّب سيزدهم مىفرمايند و جميع سلاسل صوفيه اهل سنت در طريقت منتهى مىشوند بائمة پس اينها پيران جميع طوايف اهل سنتاند و معلومست كه نزد اهل سنت عظمت و مقدار پير در چه مرتبه است و بچه حد محبت پيران مىكنند و بعض اهانت او را ارتداد طريقت مىدانند و حالا به نظر انصاف بايد ديد كه مدار اهل سنت نيست الّا بر شريعت و طريقت و همين دو امر را موقع رياست و بزرگى مىشمارند و كبراء شريعت فقهاء اربعهاند و كبراء طريقت اصحاب خانوادههايى از صوفيه و هر دو فرقه را رجوع بأهل بيتست و ذله بردارى از خوان فيض ايشان