حاصل مىشود انتهى صراحة ظاهرست كه علم بكمالات باطنه از شخص بر قياس حب و بغض و خوف و رجا از افعال و معاملات حاصل مىشود و اين افادات كه اربعه متناسبه است براى تكذيب و ابطال و اظهار مزيد اختلال و تبيين غايت اعتلال مزعوم مذموم و متخيل مشوم و موهوم غرابت مضموم مخاطب رئيس القروم كه بجواب مطاعن عمر بابراز و اظهار و تبين و اجهار و اعاده و تكرار آن پرداخته و آن را حيله و وسيله و ذريعه منيعه خلاص و ملجا و مناص از ورطهء اشكال و اعضال شديد الاعتياص پنداشته ظاهر و ساطع و باهر و لامع مىشود .
بيانش آنكه مخاطب در مطاعن عمر از همين كتاب تحفه گفته طعن دوم آنكه عمر رضى اللَّه عنه خانهء حضرت سيّدة النّسا را بسوخت و بر پهلوى مبارك آن معصومه بشمشير خود صدمه رسانيد كه موجب اسقاط حمل گرديد و اين قصه سراسر واهى و بهتان و افتراست هيچ اصلى ندارد و لهذا اكثر اماميّه قائل اين قصه نيستند و گويند كه قصد سوختن آن خانه مبارك كرده بود ليكن به عمل نياورد و قصد از امور قلبيه است كه بر ان غير از خداى تعالى ديگرى مطّلع نمىتواند شد و اگر مراد ايشان از قصد تخويف و تهديد زبانيست و گفتن اينكه من خواهم سوخت پس وجهش آنست كه اين تخويف و تهديد كسانى را بود كه خانه حضرت زهراء ع را ملجا و پناه هر صاحب خيانت دانسته و حكم حرم مكه معظمه داده در آنجا جمع مىشدند و فتنه و فساد منظور مىداشتند و بر هم زدن خلافت خليفهء اوّل بكنكاشها و مشورهاى فسادانگيز قصد مىكردند الخ و نيز مخاطب در طعن درء حد از مغيره كه طعن ششم از مطاعن عمرست بجواب گفتن عمر كلمه ارى وجه رجل لا يفضح اللَّه به رجلا من المسلمين براى تلقين شاهد رابع سكوت را از اداى شهادت بعد دست و پا زدن بسيار و سپردن راه انكار و فرار از اقرار با وصف ثبوت آن در كتب و اسفار ائمّه كبار و اساطين عالىتبار و مشايخ
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 183
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص١٨٣