بالآخر هم ذكر كرده حيث قال و قد يشبّه احد المتساويين بالآخر نحو زيد فى حسنه كعمرو إذا كانا متساويين و هر چند ظاهرست كه درين كلام هم تلميع و تلبيس و تخديع و تدليس را تعبيه نموده يعنى تشبيه احد المتساويين را به آخر بلفظ قد كه دلالت بر تقليل آن مىكند ذكر كرده و هم در آخر كلام آن را وارد كرده تا در ذهن ناظر غير ماهر نهايت قلت آن راسخ شود حال آنكه ظاهرست كه معناى حقيقى تشبيه مساواتست به حكم نادر و صحت سلب تشبيه از غير مساوى و از آيات و احاديث هم دلالت تشبيه بر مساوات ظاهرست كابلى را با آن همه جسارت و وقاحت ممكن نشد كه يكسر انكار دلالت تشبيه بر مساوات كند بلكه خود ذكر مجى تشبيه براى مساوات و لو بلفظ قد نموده و چون شاهصاحب دانسته كه ذكر مجى تشبيه للمساوات درين مثال يعنى زيد فى حسنه كعمرو موجب انتقال ذهن ناظر بسوى تبادر معنى مساوات از تشبيه و صحّت سلب در صورت عدم مساوات خواهد شد كابلى را درين اعتراف و لو كان على طريق التلبيس و التخليط مقصّر در صنعت اخفاى حق پنداشت ناچار با وصف اخذ ديگر تلميعات او اين اعتراف او را از ميان انداخت بلكه ادعاى اين معنى كه فهم مساوات از مشبه كمال سفاهتست كابلى را هم نهايت سفيه و احمق وا ساخت مخفى نماند كه شاه صاحب بدين طعن و تشنيع بر فهم مساوات از تشبيه دلسير نشده در باب يازدهم برنگ ديگر اين توهين و تهجين را اعاده كردهاند يعنى آنجا فهم مساوات را از تشبيه از جمله اوهام شمار كرده و تصريح فرموده كه اين وهم صبيان صغير السن را مىباشد نه صبيان مميزين را حيث قال نوع نوزدهم تشبيه چيزى را به چيزى موجب
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 134
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص١٣٤