ظفرنامه ( فارسى ) — صفحة 860

مساهمون: شرف الدين على يزدى

ص٨٦٠

ور ز انواع سيب ياد آرم * نتوانم كه جمله بشمارم به « گلابى » كنم نفس مشكين * تا كنم « سيب سرخ » را تحسين « عبدى » و « اشكوانه » و « قمزك » * همه را شرح چون دهم يك‌يك وصف « زرد « 1 » آلو » ار كنم بنياد * سازم اول دل از « عروسك » شاد خوش كنم دل به ياد « معمورى » * كه خرابم ز محنت دورى دم نيارم زدن ز « شفتالو » * كاين سخن را بود دگر پهلو خاصه آن را كه دانه شيرين است * تخم احسان و بيخ تحسين است هست از آن ميوهء بديع نشان * نازك و دلپذير و خرد و كلان چون درآيم به وصف « آلوچه » * فكرتم گم شود در آن كوچه شرح « آلو » مپرس و الوانش * تا نيايى به كشت بستانش كرده « بىدانه توت » طبع‌نواز * مرغ دل‌ها اسير دام نياز وصف « انگور » اگر به نظم آرم * مست گردد خرد ز گفتارم « شكر انگور » از شكر خوشتر * كام اميد ازو پر از شكّر « صاحبى » صاحبان دانش را * صاحبى دلپذير و روح‌افزا وز « حسينى » سخن چه گويم راست * دل عشاق ازو به برگ و نواست روزيم باد لعل يك دانه * خوش و شيرين چو لعل جانانه خود كه داند شمار انواعش * قيمت و قدر تاك نفّاعش بوسه ده ، دست آن‌كه تاك نشاند * بيخ كرم از كرم به خاك نشاند كاين چنين ميوه‌اى بود بارش * عقل حيران ازو و آثارش ور به وصف « انار » پردازم * حقهء طبع ، پرگهر سازم چون دهم شرح « ناشپاتى » را * منعقد شربتى نباتى را « آلو انگور » و « فندق » و « امرود » * چون كنم تار هر صفت را پود يادم آيد چو گويم از « بادام » * چشم آن سروقدّ سيم‌اندام دهنم همچو « پسته » ماند باز * بس كنم تا نهان بماند راز

هامش

( 1 ) . م : زر .