( 767 ه . ق ) گفتار در نهضت ارجمند امير حسين و حضرت صاحبقران سعادتمند به جانب سمرقند
اول بهار كه جمشيد گردون سرير خورشيد از شرفسراى ناهيد ، نهضت نموده ، سايهء وصول به بيت الشرف خويش انداخت و ضحاك فيروزه تخت گل ، با لشكر سبزه و رياحين ، حدود و اطراف حدايق و بساتين را مخيّم نزول ساخت .
نظم
چهار سوى چمن لشكر بهار گرفت * بنفشه رنگ و سمن بوى و گل نگار گرفت
صبا نقاب رياحين مشكبيز گشاد * درخت مروحهء شاخ سيمبار گرفت
امير حسين و حضرت صاحبقران برحسب وعدهاى كه داشتند رايت عزيمت به صوب سمرقند برافراشتند و چون با وفور جلالت و تمكين ، ظاهر آن خطهء فردوس آيين را مضرب خيام نزول ساختند ، اهم مهمات دولت و دين ، دفع سربدالان « 1 » بىباك شناختند ، كه در اين مدت عرصهء خالى را به اقدام بغى و طغيان پيموده بودند و به انواع حركات شنيع از قتل و نهب و غير آن اقدام نموده ، فرمان به گرفتن مجموع ايشان نفاذ يافت . راى صوابنماى حضرت « 2 » صاحبقران كشورگشاى ، خلاص مولانازاده را مصلحت دانست و او را از آسيب قهر امير حسين
هامش
( 1 ) . الف ، ع : سربداران .
( 2 ) . الف ، م : - حضرت .