مىپذيرفت و دگربار در مجلس عالى شرف اصغا مىيافت و به « 1 » نوشته اول و نسخهء اصل رجوع نموده ، در تصحيح آن مبالغه به اقصى الغاية مىرفت و اصلاحى كه به خاطر همايون مىآمد ، كرده مىشد و چون امر واجب الامتثال چنان بود كه هرچه در مسودهء اولى كه در مجلس معلّى قلمى مىشد مجموع به همان ترتيب نقل كرده شود و اصلا تغييرى در اصل قصه به كموبيش واقع نگردد و در آن سواد التزام رفته كه در هر واقعه جميع جزويات آن تا ذكر اوقات ركوب و نزول در اسفار ، و تعيين منازل ، و تبيين مقادير مسافات مواضع و مراحل ، همه بازنموده شود و در ايراد آنچه به تاريخ تعلق داشته باشد ، تكلفى در عبارت كرده نشده ، « 2 » تا به تطويل نانجامد و از وقوع تكرار كه مترسلان از آن انديشند مبالاتى چندان نرفت مگر در اشعار كه تكرار در آن همانا بسيار نباشد .
و چون حوادث و وقايع عالم به يكديگر مرتبط و مشتبك است ، از بهر تحقيق مبادى احوال حضرت صاحبقرانى به ايراد حكايتى چند احتياج است ، بنابرآن ، اول شروع در آن كرده مىشود
وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ
« 3 » .
هامش
( 1 ) . م : بر .
( 2 ) . ع : نشود .
( 3 ) . هود / 88 .