سهشنبه ششم جمادى الاول به سعادت « 1 » و اقبال از كنار آب گنگ نهضت فرموده و عنان توجه بهطرف آغرق همايون معطوف داشت و امرا و سران سپاه هريك به مورچل خود روان شدند و فرمان همايون صادر شد كه يورتچيان بروند و آغرق را به موكب نصرتقرين رسانند . و روز « 2 » چهارشنبه هفتم ماه ، شش كروه راه رفته نزول فرمود و ميان اين منزل و محل آغرقها ، چهار كروه بود . و در آن موضع خبر آوردند كه در درههاى كوه سوالك - كه آن را يك لك و دانگى از هندوستان مىنهند - گبران بسيار از هندوان ستيزكار بدكردار جمع شدهاند .
و چون صورت اين حال بر لوح ضمير منير صاحبقران جهانگير نقش بست ، يرليغ عالم مطاع به نفاذ پيوست كه لشكر منصور كه در آغرقاند كوچ كرده به راه آن كوه روان شوند و آن حضرت به نفس مبارك ايلغار فرموده ، به محلى كه پنج كروه مانده بود تا به كوه سوالك ، در كنف حفظ إله تعالى و تبارك فرود آمد ، و در آن مقام اميرزاده خليل سلطان و امير شيخ نور الدين از آغرق آمده ، به موكب همايون ملحق شدند و امير سليمان شاه و ديگر امرا در موقف اخلاص و هواخواهى زانو زده عرضه داشتند كه : « اگر رايت فتحآيت به معسكر ظفرقرين مراجعت نموده ، ذات بىهمال بر سرير سعادت و « 3 » اقبال استراحت فرمايد ، ما بندگان و چاكران بر سر آن هندوان تاخت بريم و به فرّ دولت قاهره دمار از روزگار ايشان برآوريم » . آن حضرت جوابى فرمود كه اگر محرر كتاب مسطور به نوك خامهء نور و سواد ديدهء حور بر
رَقٍّ
« 4 »
مَنْشُورٍ
« 5 » و كتابهء بيت معمور نگارد ، سزاوار آيد . محصلش آنكه : « به اقامت فرض جهاد قيام نمودن متضمن دو فايده است : يكى ادّخار مثوبات اخروى و يكى حصول غنايم و فتوحات دنيوى و چنانكه شما را در اين وقفه نظر براين دو فايده است ، ما را نيز مطمح نظر همت ، نيل سعادت سرمديست و نعيم باقى از براى خود و جمع فوايد مآلى و منافع حالى از براى لشكريان كه ملازمند » و لا غرو .
ملاحظهء حال زيردستان نمودن آيين پادشاهان دادگستر است و مرحمت فرمودن دربارهء ضعفا و مساكين از خصال ستودهء سلاطين عدلپرور .
هامش
( 1 ) . ع : - جمادى الاول به سعادت .
( 2 ) . ع : - روز .
( 3 ) . ع : - سعادت و .
( 4 ) . ع : ورق .
( 5 ) . قرآن كريم اشاره است به : طور / 3 .