( 1 ) امام « سهل بن حنيف » را فرا خواند « 19 » و به او فرمان داد كه با يارانش وارد معركه شود ، « سهل » و يارانش به ميمنهء سپاه امام پيوستند .
شاميان بر آنها تاختند و تارومارشان كردند و هزيمت يافته بميسره بازگشتند .
قبيلهء مضر هم از ميسره فرار كرد اما قبيلهء ربيعه ايستادند و پايمردى نشان دادند و يكى از آنها قوم خود را باستقامت خواند و نيروى پيكار را در نهادشان برانگيخت و فرياد زد :
اى گروه ربيعه ! فردا در ميان عرب بهانهاى نخواهيد داشت اگر به امير المؤمنين كه در بين شماست آسيبى وارد شود .
ربيعه قسم خوردند كه تا پاى جان ايستادگى كنند و مردانه در معركه ايستادند و استقامت ورزيدند و از مرگى كه بر گردنهايشان سوار بود باكى نداشتند .
آنها مىكوشيدند كه حق را يارى كنند و جانشان را در دفاع از امام فدا سازند ، امام به همراه آنها بر دشمن مىتاخت و باران تير دشمن از هر سوى به او مىباريد . فرزندان امام او را در برگرفته بودند و هرگز از پدر خويش جدا نمىشدند .
هامش
( 19 ) - ابو سعد سهل بن حنيف انصارى از سابقين اسلام و راويان حديث پيغمبر است در غزوهء بدر شركت داشت و در جنگ احد كه همهء مردم پيامبر را تنها گذاردند او در حمايت از رسول با مرگ پيمان بست و با نيزهء خود از پيغمبر دفاع كرد و رسول ميفرمود سهل را بزرگ شماريد كه او سهل است . در همهء غزوات پيغمبر حضور داشت و گفتهاند كه پيغمبر بين او و على ( ع ) پيمان برادرى بست ، امام او را بعد از جنگ جمل والى بصره ساخت و در جنگ صفين همراه امام بود در سال 38 هجرى در كوفه وفات كرد و امام بر او نماز گزارد ( الاصابه ، جلد 2 ) .