آنها در برابر كرسى مقام و رياست .
( 1 ) سخاوت راستين ، آن بخشندگى اصيل و بىپيرايهاى است كه تنها براى خير و احسان و كمك بىرياى بمردم انجام پذيرد و هرگز آلوده به خواستههاى ننگين شخصى و ارضاء حس شهرت طلبى و مقامپرستى نگردد .
چنين سخاوت پاك و زيبا و مقدسى در وجود حضرت حسن باعلاء درجهء درخشندگى تجلى مىكرد تا به آن حد كه او را « كريم اهل بيت » مىگفتند و او اين بزرگوارى و مكرمت را از جد اعلا و گذشتگان پاك نهاد و خاندان بخشندهء خويش دريافته بود .
مگر جد اعلايش نبود كه شاعرى دربارهء سخاوتش مىسرود :
عمر و بلند پايه ( عبد المطلب ) همان مرد بزرگوارى است كه نانها را خرد و تريد ميكرد و مردم گرسنهء مكه را سير مىساخت .
حسن ( ع ) بر ميزان اين بخشندگى افزود و بر نياكان پاكنهادش در بخشايش پيشى گرفت . او براى پول و ثروت ارزش قائل نبود مگر با آن ، گرسنهاى را سير كند ، يا برهنهاى را بپوشاند .
ميهمانان و گرسنگان گروه گروه بخانهاش هجوم مىآوردند و امام آنها را از انعام خويش بهرهمند مىساخت و بشهرهاشان بازمىگردانيد و غرق احسان بىكرانش مىشدند .
تاريخ از بخشندگيهاى امام داستانهائى فراوان به ياد دارد . از جمله آنكه عربى براى درخواست كمك بحضورش آمد و حضرت دستور داد آنچه موجود است به او بدهند و ده هزار درهم موجودى خزانه به اعرابى اعطا شد . عرب گفت : اى آقاى من ! نگذاشتى كه نيازم را بگويم و مديحهام را بسرايم .
حياة الإمام الحسن بن على ( ع ) ( زندگانى حسن بن على ع ) ( فارسي ) — صفحة 175
مساهمون: فخر الدين حجازى
ص١٧٥