كامكار كامران را بر سرير سلطنت و اقبال و مقر سعادت و اجلال سالهاى بسيار و قرنهاى بىشمار به فتح « 1 » و ذولت و فيروزى و نصرت « 2 » الى يوم القرار پاينده و مستدام دارد . « 3 » شعر « 4 » :
سپاهى و رعيت هر كه بودند * بسى زين مژده خوشحالى نمودند
خلايق جملگى خوشحال گشتند * زغم آزاد و فارغ بال گشتند [ 375 ]
به حمد اللّه كه دولت يار شه شد * دعاى دوستان در كار شه شد
فلك ياور شد و اقبال يارش * مباركباد روز و « 5 » روزگارش
جهان از دولتش خرم بر آمد « 6 » * مباركباد از عالم برآمد « 7 »
همه خلق جهان گشتند دلشاد * و زين شادى غم از عالم برافتاد
همه عالم به عيش و ناز گشتند * به شكر شاه نودمساز گشتند
كه شه را تا جهان باشد بقا باد * نگهدار شب و روزش خدا باد
مبادا بىوجودش تخت شاهى * به حكمش باد از مه تا به ماهى
جهان اندازهء عمر درازش * سعادت يار و دولت كار سازش
ميسر بادش از لطف آلهى * بقاى جاودان در پادشاهى
خدايش ياور و « 8 » بختش جوان « 9 » باد * بهر كارى كه خواهد كامرن باد
حقا كه از استماع خبر خجسته اثر جلوس آن اعلحيضرت سليمانشان سكندر نشان بر تخت سلطنت و اورنگ حشمت و عظمت مختص دولتخواه را كه همشيه آرزوى اين دولت داشت به چندان انبساط و سرور و ابتهاچ و حضور روى نموده ، ابواب خرمى و بهحت بر چهرهء امانى و آمال اين خيرخواه كه مدت مديد مترصد اين سعادت بود گشود كه شرح شمهء آن به مددكارى قلم دو زبان در حيز بيان نگنجد و از شوق و شعف اين مژدهء روح افزاى فرح « 10 » تمام و شادى لا كلام بساط نشاطى در ايوان سعادت بنيان « 11 » و چلستون ارم عنوان گسترانيد كه تا بناى افلاك برافراشته شده ديدهء دوران به آن هوا مقام دلگشايى كم ديده و تا آفتاب عالمتاب « 12 » از خانهء شرف به روى زمين تابيده : به سر منزلى به آن لطف و صفا كم رسيد . فلك اساسى كه رضوان در قصور مقصور چنان از وصف قد ستونش طعنه بر نهال طوبى و سرو بهشت زده ، خورشيد اقتباسى كه از پرتو تصوير بر « 13 » صفحات ديدارش مصوران مانى « 14 » قلم به سان صورت در تماشاى آن حيران « 15 » مانده بودند . شعر « 16 » :
هامش
( 1 ) - م : ندارد
( 2 ) - م : « و نصرت » ندارد
( 3 ) - م : باد
( 4 ) - م : ندارد
( 5 ) - م : ندارد
( 6 ) - ب ، م : برآيد
( 7 ) - م : آيد
( 8 ) - م : يارو
( 9 ) - م : جاودان
( 10 ) - م : « فرح » ندارد
( 11 ) - ب ، م : ندارد
( 12 ) - م : « عالمتاب » ندارد
( 13 ) - م : « بر » ندارد
( 14 ) - ب ، م : مانى كه
( 15 ) - م : خيره
( 16 ) - م : ندارد