بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ »
« 1 » و باز مىفرمايد :
« وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ »
« 2 » جواب سوم : مراد از ظلم ، نقص بهره و حظّ اخروى بهوسيله معصيت است . چون كسى كه گناه مىكند با كم كردن ثواب و متوجه كردن عقاب و مذمت بسوى خود ظلم به خويشتن كرده است چنان كه خداوند مىفرمايد :
« وَ مَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ »
جواب چهارم : هر ظلمى كه ظالمى به ديگران مىكند در حقيقت ظلمى است به خود وى . چون ضرر ظلم او در حق مظلوم بدليل آنكه در دنياست خيلى سريع قطع مىشود ولى ضرر ظلم به خودش قطع نشده يا به دليل اينكه ظلم به نفس شديدتر و طولانىتر است آن را در آخرت مىبيند ظلم به ديگران نيز ظلم به نفس محسوب شده است .
إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ
« 3 » سؤال 375 : اين آيه دلالت مىكند كه كفر زيادى و نقصان مىپذيرد ، پس بايد ايمان نيز كه در مقابل آن است نقصان و زيادى بپذيرد ، در نتيجه استدلال شافعى بايد پذيرفته باشد كه مىگويد : ايمان قابل نقصان و زيادى است . آيا اين درست است ؟
جواب : مراد زيادى معصيت در كفر است . ( يعنى معصيت كه نتيجه كفر است افزايش مىيابد )
لا يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
« 4 »
هامش
( 1 ) . سورهء بقره ، آيهء 54 : پس بسوى خداى خود بازگرديد و خود را بكشيد .
( 2 ) . سورهء حجرات ، آيهء 11 : و هرگز عيبجوئى خود را نكنيد .
( 3 ) . سورهء توبه ، آيهء 37 : همانا نسىء ( يعنى ماهى را تغيير و تبديل كردن به ماهى ديگر ) افزايش در كفر است .
( 4 ) . سورهء توبه ، آيهء 44 : كسانى كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند از توازن ترك جهاد نخواهند