يمينى كه اندر يمينش يمانى « 1 » * امان داد اسلام را تا بمحشر
55 - روزبه نكتى
ابو عبد اللّه روزبه نكتى لاهورى از قديمترين شاعران فارسى زبان منسوب بلاهورست . وى از مدّاحان سلطان مسعود بن محمود غزنوى ( 421 - 432 ) بوده و بنابرين در نيمهء اول قرن پنجم ميزيسته است . از اشعار او اين ابيات در لباب الالباب ( ج 2 ص 57 ) آمده است :
روى آن ترك نه رويست و بَرِ او نه برست * كه برين نار ببارست و بر آن گل ببرست
بطرازى قد و خرخيزى زلفين دراز * رستخيز همه خوبان طراز و خزرست
ور بجاى مه و خورشيد بود يار مرا * اندرين معنى هم جاى حديث و نظرست
ماه كى سروقد و سيمتن و لالهرخست * ماه كى نوشلب و ناربر « 2 » و جعد ورست
مهر او را دل ما مستقرست اين نه عجب * آن شگفتست كجا مستقر او سقرست « 3 »
و آن عجبتر كه طلسميست هوا را كه همى * بنسوزد اگر او را چو سقر مستقرست
و آن طلسمى كه هوا زو بدل اندر ميسوخت * دوستى خسرو شير اوژن پيروزگرست
ملك عادل مسعود خداوند ملوك * كه بفضل از ملكان بيشتر و پيشترست
در وصف منجنيق گفته است :
هامش
( 1 ) - مراد تيغ يمانيست
( 2 ) - بر : ميوه ، بار
( 3 ) - در اصل مقر