معروف منوچهرى بمطلع :
شبى گيسو فروهشته بدامن * پلاسين معجر و قيرينه گرزن
در مدح او و از امّهات قصائد فارسى است .
خواجه احمد بن عبد الصمد وزير سلطان مسعود كه پس از وفات خواجه احمد ابن حسن ميمندى در محرّم سال 424 به اين مقام انتخاب شد و پس از مسعود نيز وزارت داشت تا در سال 438 مسموم شد . منوچهرى در مدح اين وزير چند قصيده دارد .
خواجه طاهر دبير كدخداى رى كه پيش ازين ذكر او رفته است .
ابو سهل زوزنى از رجال عهد مسعود كه تا سال 423 صاحبديوان عرض بود و در اين سال بصوابديد خواجه احمد بن حسن بحبس افتاد و در سال 425 آزاد شد و در 430 پس از وفات بو نصر مشكان صاحبديوان رسالت گشت .
على بن محمّد عمرانى از خاندان مشهور عمرانيان كه در دورهء غزنويان و سلاجقه در خراسان شهرت داشتند .
علاوهبر اينان منوچهرى عدهيى ديگر از رجال دورهء مسعود را مانند ابو الحسن ابن حسن ( ظاهرا ابو الحسن منصور بن حسن ميمندى برادر احمد بن حسن ميمندى ) و فضل بن محمد و خواجه محمّد و ابو حرب بختيار بن محمّد و جز آنان مدح گفته است .
منوچهرى بر اثر كثرت اطلاع از شعر و ادب عربى بعضى از قصائد معروف شاعران تازيگوى را استقبال كرده و گاه باشاراتى از مطالع آنگونه قصائد در اشعار خويش مبادرت نموده است مثلا قصيدهء :
جهانا چه بىمهر و بدخو جهانى * چو آشفتهبازار بازارگانى
استقبال است از قصيدهء ابو الشيص محمد از شعراى اوايل عهد عباسى كه بسال 196 هجرى درگذشت ، و منوچهرى خود گفته است :
بر آن وزن اين شعر گفتم كه گفتست * ابو الشيص اعرابى باستانى
سا قبل و الليل ملقى الجران * غراب ينوح على غصن بان
و قصيده زيبايى كه در وصف سپيدهدم گفته است بمطلع :
چون از زلف شب باز شد تابها * فرومرد قنديل محرابها