* *
اى ز عكسِ رخِ تو آينه ماه * شاه حسنى و عاشقانت سپاه
هر كجا بنگرى دَمَد نرگس * هركجا بگذرى برآيد ماه
روى و موى تو نامهء خوبيست * چه بود نامه جز سپيد و سياه
بلب و چشم راحتى و بلا * برخ و زلف توبهيى و گناه
دست ظالم ز سيم كوته به * اى برخ سيم زلف كن كوتاه
* *
دو ديدهء من و از ديده اشك ديدهء من * ميان ديده و مژگان ستارهوار پديد
بجزع ماند يك بر دگر سپيد و سياه * برشته كرده همه گرد جزع مرواريد
* *
باد صبا درآمد فردوس گشت صحرا * و آراست بوستان را نيسان بفرش ديبا
آمد نسيم سنبل با مشك و با قَرَنفُل * و آورد نامهء گل باد صبا بصهبا
آب كبود بوده چون آينهء زدوده * صَندَل شدَست سوده كرده بمى مُطَرّا
نارو بنارون بر سارو بنسترن بر * قُمرى بياسمن بر برداشتند آوا
كُهسار چون زُمُرّد نقطه زده ز بُسّد * در نعت او مُشَعْبِد حيران شدَست و شَيدا
ابر آمد از بيابان چون طَيلَسان رُهبان * برق از ميانش تابان چون بُسّدين چليپا
آهو همى گُرازد گردن همى فرازد * گه سوى كوه تازد گه سوى باغ و صحرا
باغ از حرير و حُلّه بر گل زند مِظَلَّه * مانند سَبْز كِلّه بر تكيهگاهِ دارا
گل باز كرده ديده باران بر آن چكيده * چون خُوَى فرودويده بر عارض چو ديبا
سرخ و سيه شقايق هم ضدّ و هم موافق * چون مؤمن و منافق پنهان و آشكارا
سُوسَن لطيف و مشكين چون خوشَهاى پروين * شاخ و سِتاك نسرين چون برج ثَور و جوزا
و آن ارغوان بكَشّى با صد هزار خُوشى * بيجادهء بدخشى برساخته بمينا
ياقوتوار لاله بر برگ لاله ژاله * كرده به دو حواله غَوّاص دُرِّ دريا . . . « 1 »
هامش
( 1 ) - بعض ابيات اين قصيده در لغت فرس اسدى آمده ( ص 442 ) و بيشتر آن را هدايت در مجمع الفصحاء نقل كرده است .