يك موى بدزديدم از دو زلفت * چون زلف زدى اى صنم به شانه
چو نانش به سختى همى كشيدم * چون مور كه گندم كشد به خانه
با موى به خانه شدم پدر گفت * منصور كدامست ازين دوگانه !
از ابيات ديگر اوست :
مه گردون مگر بيمار گشتست * بناليد و تنش بگرفت نقصان
سپر كرد ار سيمين بود و اكنون * برآمد بر فلك چون نوك چوگان
تو گفتى خنگ صاحب تاختن كرد * فگند اين نعل زرّين در بيابان
درم گر جود او دانسته بودى * زكانش نامدى بيرون بپيمان
بدين معنى پشيمانست دينار * نبينى زرد رويش چون پشيمان ؟
* * *
نگارى سمن بوى و ماهى سمنبر * لبش جاى جان و رخش جاى آذر
بهار بتانست و محراب خوبى * به روى دلارام و زلفين دلبر
بدان چنبرين زلف و بالاى سروين * ز چنبر كند سرو و از سرو چنبر
شنيدم كه در خُلد كَژْدُم نباشد * چرا با رخ تُست دايم مجاور
مگر كژدم عنبرينست شايد * كُجا كژدمِ خُلد باشد مُعَنْبَر
بانگُشت بنمايم ارْ دو رُخانَت * همى باده ز انگشتم آيد مُقَطَّر
فَرى روى تابانْتْ چون روىِ دولت * فَرى قَدّ يازانْتْ چون عمر اختر
چو بنشينى از پاى گويى ز گردون * همى بر زمين آيدى جِرْمِ ازهر
* * *
شد آن مودّت و آن دوستى و آن ايّام * كه بر مراد دل خويش مىنهادم گام
بسا شبا كه به روى نگار كردم روز * سپيد روز كه كردم بزلف خوبان شام
دو دست عادت كرده فروكشيدن زلف * دو لب ببوسهء خوبان گرفته خوى مدام
ازين پرى بسوى من نويد بود و رسول * وزان نگار بَرِ من درود بود و سلام
مرا ز جود سلاطين و مهتران زمين * سراىِ زرّين ديوار بود و سيمينبام
هميشه خانهام از نيكوان زيباروى * چو كعبه بود بهنگام كفر پراصنام