چهارم ميزيسته است و علاوه بر نوح بن منصور وزيرش ابو الحسن عبيد اللّه بن احمد عتبى ( م 372 ) را هم مدح كرده است .
ابيات قليلى كه ازو در دست داريم نشانهء بارزيست ازينكه در تغزّل و قصيده استادى چيرهدست بود . از اشعار اوست :
ساقى بده آن گلگون قَرْقَف « 1 » را * نايافته از آتَش گز تف را
نزديك امير نوح بِن منصور « 2 » * بر كوشك بر اين شعر مُرَدَّف را « 3 »
* * *
ز عنبر زره دارد او بر سمن * ز سنبل گره دارد او بر قمر . . .
چو برداشت جوزا سحرگه كمر * بجست و ببست از فلاخن كمر
برون برد از چشم سوداى خواب * درآورد در دل هواى سفر
بتابيد سخت و بپيچيد سست * بگرد كمرگاه دستارِ سر
شتابان بيامد سوى كوهسار * بآهستگى كرد هرسو نظر
برآورد از آن وهم پيكر ميان * يكى زرد گوياى ناجانور
نه بلبل ز بلبل بدستان فزون * نه طوطى ز طوطى سخنگوىتر
چو دوشيزگان زير پرده نهان * چو دوشيزه سفته همه روى و بر
بريده سر و پاى او بىگنه * ز ناليدنش شادمانه بشر
ز بُسّد بزرّينه نى در دميد * بارسالِ نى داد دم را گذر
برخ برزد آن زلف عنبرفروش * بنى برزد انگشت وقت سحر
همى گفت در نى كه اى لَوكَرى * غم خدمت شاه خوردى مخور
18 - بديع بلخى
ابو محمّد بديع بن محمّد بن محمود بلخى از شاعران معاصر ابو يحيى طاهر بن فضل بن محمّد چغانى ( م . 381 ) و معاصر منجيك و دقيقى بوده و در نيمهء دوم قرن چهارم ميزيسته است .
هامش
( 1 ) - قرقف : شراب
( 2 ) - در اصل المعجم ( ص 196 ) امير احمد منصور ، ولى چون وزن با قبول صحت متن المعجم صحيح به نظر نميرسد و هم از آنجا كه شاعر مداح نوح بن منصور بوده مصراع را قياسا به ترتيبى كه آورده شد تصحيح كردهايم .
( 3 ) - المعجم ص 196