چو دينار بايد مرا يا درم * فراز آورم من ز نوك قلم
كه همه دليل برآنست كه شاعر بمدحگويى و تحصيل معاش ازين طريق مشغول بوده است .
از آثار او ابيات پراگندهيى موجودست كه بعضى از آنها متعلّق بقصائد ابو شكور بوده و ما بقى اشعاريست ببحر متقارب كه گويا از منظومهيى بوده و اين منظومه همانست كه عوفى بنام آفريننامه بابو شكور نسبت داده است .
بنابروايت عوفى آفريننامه در سال 336 بپايان رسيد « 1 » اما در يكى از ابيات ابو شكور بسال 333 اشاره مىشود بدين نحو :
مر اين داستان كش بگفت از فيال « 2 » * ابر سيصد و سى و سه بود سال « 3 »
و بعيد نيست كه اين بيت هم از آفريننامهء او باشد و با قبول اين فرض و نيز با قبول صحّت نسخه و عدم تغيير سى و شش به سى و سه ميتوان چنين پنداشت كه آفريننامه در سال 333 شروع شده و بسال 336 تمام گرديده است و همين امر يعنى ختم آفريننامه در 336 باعث شده است كه هدايت اشتباها ظهور ابو شكور را در حدود 336 تصوّر كند « 4 » . از جملهء اشعار آفريننامه ميتوان ابيات ذيل را ذكر كرد :
بدشمن برت استوارى مباد * كه دشمن درختى است تلخ از نهاد
درختى كه تلخش بود گَوْهَرا * اگر چرب و شيرين دهى مرو را
همان ميوهء تلخت آرد پديد * ازو چرب و شيرين نخواهى مزيد
ز دشمن گرايد ونكه يا بى شكر * گمان بر كه زهرست هرگز مخور
* * *
خردمند گويد خرد پادشاست * كه بر خاص و بر عام فرمانرواست
خرد را تن آدمى لشكرست * همه شهوت و آرزو چاكرست
هامش
( 1 ) - لباب الالباب ج 2 ص 21
( 2 ) - فيال : ابتدا ، زمينى كه اول بايد بكارند
( 3 ) - لغت فرس اسدى چاپ تهران ص 320
( 4 ) - مجمع الفصحا ج 1 ص 25