در رسالهء توضيح المسائل امام خمينى در مورد احكام عقد چنين مىخوانيم :
مسأله 2412 : زنى كه عقد دائمى شد ، نبايد بدون اجازهء شوهر از خانه بيرون رود و بايد خود را براى هر لذتى كه او ميخواهد تسليم نمايد ، و بدون عذر شرعى از نزديكى كردن او جلوگيرى نكند و اگر در اينها از شوهر اطاعت كند ، تهيهء غذا و لباس و منزل او و لوازم ديگرى كه در كتب ذكر شده بر شوهر واجب است و اگر تهيّه نكند چه توانائى داشته باشد يا نداشته باشد مديون زن است .
مسأله ديگر : اگر زن در كارهائى كه در مسأله پيش گفته شد اطاعت شوهر را نكند گناهكار است و حق غذا و لباس و منزل و همخوابى ندارد ولى مهر او از بين نمىرود .
مسأله : مرد حق ندارد زن خود را به خدمت خانه مجبور كند .
مسأله : زنى كه از شوهر اطاعت مىكند اگر مطالبهء خرجى كند و شوهر ندهد مىتواند در هر روز به اندازهء خرجى آن روز بدون اجازه از مال او بردارد ، و اگر ممكن نيست ، چنانچه ناچار باشد كه معاش خود را تهيه كند ، در موقعى كه مشغول تهيه معاش است ، اطاعت شوهر بر او واجب نيست .
مسأله : مرد نمىتواند زن دائمى خود را بطورى ترك كند كه نه مثل زن شوهردار باشد نه مثل زن بىشوهر ، لكن واجب نيست هر چهار شب ، يك شب نزد او بماند .
مسأله : شوهر نمىتواند بيش از چهار ماه نزديكى با عيال دائمى خود را ترك كند .
چنان كه در جلد سوم تاريخ اجتماعى ايران ديديم ، حقوق فردى و اجتماعى زنان ، پس از گسترش اسلام در ايران طبق موازين اسلامى معلوم و مشخّص گرديد و قرنهاست كه اين اصول و مقررات بدون كمترين تغييرى در جهان اسلامى اجرا مىشود . در غرب و در جهان مسيحيت زنان طبق مقررات و سنن اجتماعى از پارهاى مظالم و بىعدالتىها رنج مىبردند ، ولى سرانجام در نتيجهء رشد فرهنگ و تمدن و مبارزات سياسى و اجتماعى دامنهدار ، زنان كمابيش به حقوق اجتماعى خود دست يافتند . [ * ] در ايران با وجود موانع و مشكلات گوناگون ، در طول تاريخ ، زنان آزاده و مبارز كم نبودند ولى به علل گوناگون از مبارزات و تلاشهاى آنان در تواريخ كمتر سخنى به ميان آمده است .
تاريخ اجتماعى ايران ( فارسي ) — صفحة 209
مساهمون: مرتضى راوندى
ص٢٠٩