زيارت آن حضرت است :
السّلام على غوث اللّهفان ، و من صارت به أرض خراسان ، خراسان .
سلام بر فرياد درس بيچارگان و كسى كه گرديد به سبب او زمين خراسان محل خورشيد .
اين معنى را حموى در معجم از خراسان نموده . [ 1 ]
هشتم
: ابن شهر آشوب روايت كرده از موسى بن سيّار كه گفت : من با حضرت امام رضا عليه السّلام بودم و نزديك شده بود آن حضرت به ديوارهاى طوس كه شنيدم صداى شيون و فغانى ، پس پى بىآن صدا رفتم ناگاه برخورديم به جنازهاى ، چون نگاهم به جنازه افتاد ديدم سيّدم پا از ركاب خالى كرد و از اسب پياده شد و نزديك جنازه رفت و او را بلند كرد ، پس خود را به آن جنازه چسبانيد چنان كه برّهء نوزاد خود را به مادر چسباند . پس رو كرد به من و فرمود : اى موسى بن سيّار ! هر كه مشايعت كند جنازهء دوستى از دوستان ما را از گناهان خود بيرون شود مانند روزى كه از مادر متولّد شده كه هيچ گناهى بر او نيست ، و چون جنازه را نزديك قبر بر زمين نهادند ، ديدم سيّد خود امام رضا عليه السّلام را به طرف ميّت رفت و مردم را كنار كرد تا خود را به جنازه رسانيد پس دست خود را به سينهء او نهاد و فرمود : اى فلان بن فلان ! بشارت باد تو را به بهشت ، بعد از اين ساعت ديگر وحشت و ترسى براى تو نيست .
من عرض كردم : فداى تو شوم ، آيا مىشناسى اين شخص ميّت را و حال آن كه به خدا سوگند كه اين بقعهء زمين را تا به حال نديده و نيامده بوديد ؟
فرمود : اى موسى ! آيا دانستى كه بر ما گروه ائمّه عرضه مىشود اعمال شيعيان ما در هر صبح و شام ، پس اگر تقصيرى در اعمال ايشان ديديم از خدا مىخواهيم كه عفو كند از او ، و اگر كار خوب از او ديديم از خدا مسألت مىنماييم شكر ، ( يعنى پاداش از براى او ) . [ 2 ]
هامش
[ 1 ] معجم البلدان ، ج 2 ، ص 320 ، « خراسان » .
[ 2 ] المناقب ، ج 4 ، ص 341 ؛ بحار الأنوار ، ج 49 ، ص 98 .