فرمود : آيا من نسبت به مؤمنان از خود آنها سزاوارتر نيستم ؟ گفتند بلى هستى . پس فرمود :
هركس كه من مولاى اويم پس على هم مولاى اوست . و بر همين سخن بسنده كرد . اين جمله در منع آنان و بيان فضل على ( ع ) كافى است و هرچه او كرده عين صواب است . حديث غدير در بازگشت پيامبر از حج به سوى مدينه ، در روز هيجدهم ، واقع شده است . و اگر آنچه را كه پيامبر در روز غدير بيان كرد فقط براى منع مخالفان و بيان خطاى آنان در شكايت از على بوده است آن را حتما در مكه تذكر مىداد و آن را تا وقت بازگشت از حج به تأخير نمىانداخت .
نويسندهء سيرهء حلبيه نوشته است : پيامبر اين سخن را در مكه ، فقط به بريده گفت و زمانىكه به غدير خم رسيد بهتر ديد كه آن را به تمام صحابه بازگويد . يكى از صحابه قولى را كه از ابو سعيد خدرى شنيده بود تكذيب مىكرد . پس رسول خدا در ميان ما يعنى اصحاب براى ايراد سخنرانى ايستاد و اين مطلب را بر فراز منبر و در برابر ديدگان حاضران اعلان كرد .
اما سخن نويسندهء سيره حلبيه كه گفته است پيامبر اين عبارت را در مكه به بريده فرموده اعم و اشمل است : زيرا در مكه همهء كسانى كه از نقاط مختلف براى زيارت به حج آمده بودند ، و نيز مردم مكه و كسانى كه در اطراف مكه نيز سكونت داشتند ، و در غدير خم به همراه پيامبر نبودند ، حضور داشتند و اگر واقعا هدف پيامبر ، رساندن خبر راجع به مسألهاى بود كه در يمن رخ داده نمىبايست آن را تا رسيدن آنان به غدير خم به تأخير اندازد . لكن زمانىكه آيهء :
« يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ . . . »
در راه بر پيامبر نازل شد ، پيامبر اصحاب و همراهانش را به مجرد نزول آيه در محل غدير خم از آن آگاه فرمود . بنابراين ، واقعهء يمن و واقعهء غدير خم ، دو رويداد جدا از يكديگرند . ولى اين نويسندگان ، اين دو رويداد را به گونهاى ناروا و ظالمانه با هم خلط كردهاند . با وجود آنكه شما مىدانيد يا خواهيد دانست كه در روايات غدير آمده است كه پيامبر در آن مكان توقف كرد تا كسانى كه از او عقب ماندهاند ، به او بپيوندند و نيز دستور داد كسانى را كه از آن حضرت جلو افتاده بودند ، بازگردانند . و اين خود گوياى آن است كه اين دستور به خاطر امرى جديد در آن مكان بوده كه همان نزول وحى است . و اگر اين وحى بايد براى تمام صحابه ( مسلمانان ) بيان مىشد دليلى نداشته است كه پيامبر آن را تا رسيدن به غدير خم به تأخير اندازد . بلكه حتى مىتوانسته است آن را در منزلهاى پيش از غدير يا در مكه بيان كند .
اما خداوند اين آيه را در ميان راه به او وحى كرد و انتظار آن حضرت براى رسيدن عقبماندگان از وى و نيز دستور به بازگرداندن كسانى كه در حركت از او پيشى گرفته بودند ، شاهدى برّاست براى آنكه در اين وقت امرى جديد صورت گرفته . علاوهبر اين