شرط ششم : آن چه اشاره به آن شد كه بايد هر يك از آن ده شير خوردن كامل باشد كه طفل را سير كند كه خود پستان را رها كند ، و همچنين بايد در شيرهايى كه در يك شبانه روز مىخورد به اين نحو باشد ، و در ميان شير خوردن اگر طفل به جهت نفس كشيدن يا بازى كردن ، يا نگاه به سمتى كردن يا نحو آن پستان را رها كند وباز عود كند مجموع يك شير خوردن حساب مىشود ، مگر آن كه فاصله طولى بكشد كه عرفاً يك شير خوردن نگويند ، كه در اين صورت هر كدام ناقص باشند از عدد حساب نمىشود ، و اگر همه ناقص باشند هيچ كدام حساب نمىشوند .
شرط هفتم : آن كه ده شير پى در پى باشد ، به اين معنى كه در ميان آن ده شير ، شير زنى ديگر را نخورده باشد ، كه اگر در ميان شير ديگرى را بخورد و بعد شير زن اوّل را تا با آن چه اوّل از آن زن خورده بود ده شير شود نشر حرمت نمىكند ، خواه آن شير كه در اثنا خورده به قدرى بوده كه سير شده يا كمتر ، به شرطى كه قدرى معتدٌّ به باشد ، نه مثل يك مكيدن .
ومشهور ميان علما آن است كه چيزى غير از شير اگر در ميان ده شير بخورد ضرر به پى در پى بودن شير ندارد ، بلكه نشر حرمت مىكند ، بلكه مظنّه ء اجماع بر آن هست ، و احتياط را نبايد از دست داد .
و اما در يك شبانه روز شير خوردن شرط است كه نه شير خوردن از زن ديگر ، و نه غير شير از مأكولات فاصله شود ، كه اگر در ظرف شبانه روز يك دفعه يا بيشتر شير زنى ديگر را بخورد ، يا غذايى ديگر بخورد باعث حرمت نمىشود ، امّا فاصله شدن دوا ظاهر آن است كه ضرر به پى در پى بودن نرساند ، و همچنين فاصله شدن شيرهاى ناقص خود همان مرضعه ضرر به توالى نمىرساند .
شرط هشتم : آن كه طفل شير را از پستان بخورد ، پس اگر شير را در ظرفى بدوشند و به طفل بدهند ، يا به دهان او بدوشند باعث حرمت نمىشود .
شرط نهم : آن كه مجموع ده شير يا يك شبانه روز از يك مرد و يك زن باشد ، پس اگر طفلى پنج شير از زن شخصى بخورد ، و پنج شير از زن ديگر آن شخص ، پدر رضاعى آن طفل نخواهد شد .
رسائل ومسائل ( فارسي ) — صفحة 380
مساهمون: ملا أحمد النراقي
ص٣٨٠