( 569 )
س 60 : حقير رو سياه صيغه عقد مناكحه را به اين قاعده مىخوانم كه دو مرتبه اذن مىگويم هر گاه به يك واسطه باشد از دو طرف أنكحت نفس موكلة موكَّلى أم كلثوم موكل موكلك محمّداً على الصداق المعين المعلوم بعد از آن كه در صيغه فارسى ذكر مهر شده است و يك مرتبه ديگر مىگويم أنكحت نفس موكل موكلك محمّداً موكلة موكلى على الصداق المعين [ المعلوم ] و يك مرتبه ديگر مىگويم أنكحت نفس موكلة موكلى ام كلثوم من موكل موكلك على الصداق المعين المعلوم و سه مرتبه بلفظ زوّجت زوجه را نيز در عبارت مقدم مىدارم به واسطه ( كذا ) يك مرتبه متعدى به من جاره مىنمايم و يك مرتبه متعدى به باء جاره و يك مرتبه متعدى به لام جاره از قرارى كه نص به آن وارد است و در مرتبه ديگر أنكحت وزوّجت ومتّعت نفس موكلة موكلى ام كلثوم من موكل موكلك على الصداق المعين المعلوم و از باب احتياط چون امر فروج است على ما تيسر اهتمامى مىنمايم هر چند فقها فرموده اند كه به لفظ أنكحت وزوجت به هر يك اكتفا مىتوان كرد مىخواهم بمفاد و لكن ليطمئن قلبى إن شاء الله از فرموده بندگان عالى كه بسيار مرحمت دارند تمنا دارم از ظلمات جهل بسر حد دار العلم معرفت و خداشناسى و اصل شوم بفرمايند كه به همين قاعده معمول دارم صحيح است يا نه ؟ چون دعاى بندگان عالى إن شاء الله در درگاه قادر سبحان بى تشكيك رد نمىشود درخواست طلب توفيق ووصول به سعادت دارين دارم طول الله عمركم وافاداتكم مستدامة .
ج : ظاهر آن است كه هر يك از اين صيغ در لزوم نكاح وتحقق آن كفايت كند و اين تكرارها لازم نيست يكى از بابت احتياط خوب است و از براى مجمع آرايى هم بد نيست و بعد از آن كه بنا بر احتياط شد يك دفعه هم در ايجاب على الصداق المعين أنكحت وزوّجت إلى آخره گفته شود به تقديم على الصداق بر أنكحت به جهت احتياط عدم فصل لفظ على الصداق ميان ايجاب وقبول و يك دفعه هم فضولى گفته شود به جهت احتياط اين كه شهود توكيل معروف العداله نباشند يا شهود
رسائل ومسائل ( فارسي ) — صفحة 116
مساهمون: ملا أحمد النراقي
ص١١٦