انكارى است ، با توجه به بهانه جوييهاى منكران حق سبحانه و تعالى بيان كرده است كه آنچه را آنها ناروا مىدانند ناروا نيست بلكه نزد خداوند خلاف آن ، نارواست ، زيرا حكمت بالغهء الهى اقتضا مىكند كه فرشته را براى ارسال وحى بر كسى ، نازل نكند مگر بر يكى از پيامبران يا فرشتگان كه مثل خود او هستند و در جملهء بعد آن را چنين توضيح مىدهد :
قُلْ لَوْ كانَ فِي الْأَرْضِ . . .
رَسُولًا
؛ اگر در روى زمين به جاى انسانها فرشتگانى سكونت داشتند كه با آرامش بر روى پاهايشان راه مىرفتند ، آن وقت خداوند فرشتهاى را از آسمان به عنوان پيامبر مىفرستاد تا آنها را به راه راست هدايت كند و معارف دينى را به ايشان بياموزد ، امّا انسانها چنين نيستند كه براى هدايتشان فرشتهاى بيايد بلكه فرشتهء وحى تنها بر آن كسى نازل مىشود كه خداوند او را از ميان مردم به مقام نبوّت برگزيده است و او به دعوت و هدايت آنها قيام مىكند .
شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
؛ خداوند براى داورى ميان من و شما كافى است كه آنچه از وظيفهء تبليغ بر من بود انجام دادم و شما نپذيرفتيد و مرا تكذيب كرديد ، و او نسبت به بندگانش آگاه و بيناست . اين مطلب از طرفى تهديد براى كافران و از طرف ديگر تسليت و دلجويى براى حضرت رسول مىباشد ، و « شهيدا » منصوب ، تميز يا حال است .
وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ
؛ آنان را كه خدا توفيق هدايت داده هدايت يافتهاند و آنان را كه خداوند به خودشان واگذاشته است دوستان و ياورانى برايشان نيست .
آنها در حالى كه بر روى زمين كشيده مىشوند به سوى آتش برده مىشوند ، چنان كه در دنيا با كسى كه بخواهند بيشتر مورد اهانت قرار دهند چنين مىكنند . آنها كورند و از ديدن چيزهايى كه خوشحالشان كند محرومند و از گفتن سخنى كه به آنها سود رساند لالند و از شنيدن صدايى كه شادشان كند بىبهرهاند . چنان كه ( در دنيا ) حق را