ترجمه :
تنها چيزى كه مانع شد ، مردم ، پس از آمدن هدايت ايمان آورند ، اين بود كه گفتند : آيا خداوند ، بشرى را به عنوان رسول فرستاده است ؟ ( 94 )
بگو : اگر در روى زمين فرشتگانى بودند كه با آرامش گام برمىداشتند ، يا از آسمان فرشتهاى را به عنوان رسول بر آنها مىفرستاديم . ( 95 )
بگو : همين بس كه خداى يكتا ، ميان من و شما گواه است زيرا او به بندگان خود ، آگاه و بينا است . ( 96 )
هر كه را خداوند هدايت كند ، او هدايت يافتهء واقعى است ، و آنان را كه او گمراه سازد ، برايشان جز خدا ، دوستانى نخواهى يافت ، و آنها را روز قيامت به صورتهايشان محشور مىكنيم ، در حالى كه ، نابينا و گنگ و كرند ، جايگاهشان دوزخ است كه هر گاه آتش آن فرو نشيند بر ايشان آتشى ، افروخته بيفزاييم . ( 97 )
اين جزاى آنها است ، زيرا به آيات ما كفر ورزيدند و گفتند : آيا وقتى كه استخوان و خاك شديم ، با آفرينش تازه ، زنده خواهيم شد ؟ ( 98 )
مگر نمىدانند ، خدايى كه آفريدگار آسمانها و زمين است ، قادر است مانند آنها را خلق كند ، و براى آنان مدّتى قرار دهد كه در آن ترديدى نيست . امّا ستمكاران از هر چه ، جز كافر شدن ، امتناع مىورزند . ( 99 )
بگو : اگر شما گنجينههاى نعمت پروردگارم را مالك بوديد ، از ترس انفاق بخل مىورزيديد و انسان ، بخيل و فرومايه است . ( 100 )
تفسير :
وَ ما مَنَعَ النَّاسَ
؛ تنها چيزى كه كفّار را از ايمان آوردن به قرآن و دستور پيامبر صلى اللَّه عليه و آله مانع مىشد اين بود كه نتوانستند رسالت يك انسان را از سوى خدا بپذيرند .
« أن » اوّلى مفعول دوّم « منع » و دومى فاعل آن است و همزه در « أ بعث » استفهام