وَ ضَلَّ عَنْهُمْ
؛ افتراهايى كه در دنيا مىبستند و اظهار مىداشتند ، كه خدا شريكانى دارد و از آنها شفاعت خواهند كرد ، بطلانش ظاهر مىشود .
الَّذِينَ كَفَرُوا
؛ آنها كه كفر ورزيدند و ديگران را وادار به كفر مىكردند ، خداوند بر عذابشان مىافزايد همانطور كه آنها بر كفر خود مىافزودند .
بِما كانُوا يُفْسِدُونَ
؛ خودشان تبهكار و اهل فساد بودند و مردم را با منع از راه خدا به تباهى و فساد سوق مىدادند .
شَهِيداً عَلَيْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ
؛ مراد از گواه ، پيامبرى است كه به سوى آنان فرستاده شده ، يا امام زمان و پيشواى عصر آنهاست كه حجّت خدا مىباشد « و جئنا بك » و تو را اى محمّد صلى اللَّه عليه و آله بر امّتت شاهد و گواه مىآوريم . « تبيانا » : اين كتاب ( قرآن ) را بيانى روشن و رسا ، براى تمام امور دينى فرستاديم هيچ مطلبى مربوط به امور دينى نيست مگر آن كه قرآن پرده از آن برمىدارد ، يا بطور صريح در آن بيان شده و يا اين كه انسان را به سرچشمهء علم و آگاهى كه پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و جانشينان بر حقّ او هستند ، و يا به اجماع امّت راهنمايى مىكند . بنا بر اين تمام دستورات دينى مستفاد از قرآن است .
إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ
؛ امر خداوند به رعايت عدل و انصاف ميان خلق ، فرمانى الزام آور و امرى است واجب ، امّا امر به احسان و نيكى كه جزء فضائل است از باب ندب و استجاب است ، و واژهء « احسان » جامع تمام نيكيها و شامل جميع خيرات مىباشد .
وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى
؛ با تمام خويشاوندان رابطهء محبت برقرار كنند و كليهء حقوق آنها را به آنان بدهند . برخى گفتهاند مقصود خويشاوندان پيامبر صلى اللَّه عليه و آله مىباشد .
وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ
؛ فاحشه عمل خلافى است كه از حدود قانون الهى تجاوز كند ، و منكر چيزى است كه عقل آن را زشت بداند ، و « بغى » تعدّى و افزون طلبى از روى ظلم و ستم مىباشد .