مفسّر آن است .
« دفء » ، مثل بلء لباسى كه به وسيلهء آن ، گرما ، حاصل مىشود ، لباس گرم منظور از آن ، پوششهاى گرمى است كه از پشم يا كرك يا مو ، ساخته مىشود . منافع : منظور بچّههاى چهارپايان و شير آنها و فوايد ديگر از قبيل باربرى و سوارى و شخم كردن زمين مىباشد و خداوند در اين آيه از دو جهت بر انسان منّت گذاشته است : يكى از جهت سود و بهرهاى كه از اين امور به دست مىآورد ، و ديگرى تجمل و موقعيتى است كه از اين اموال براى صاحبانشان حاصل مىشود و به دست آوردن چنين موقعيّتى از جملهء غرضها و اهداف حشم داران مىباشد ، زيرا موقعى كه شامگاهان آنها را به محلّ استراحت باز مىگردانند و بامدادان به چراگاههايشان مىبرند ، آستانهء خانهها جلوهء خاصّى به خود مىگيرد ، آواز ميش و بز و صداى پاى چهارپايان كه به گوش مىرسد ، دارندگان آنها لذّت مىبرند و چون ديگر مردمان اين منظره را مىبينند در نظرشان جلوه مىكند و باعث آبرو و حرمت و كسب موقعيت صاحبان آنها مىشود . و اين كه در آيه برگشت از چراگاه را بر رفتن براى چرا ، مقدّم داشته به اين دليل است كه موقع برگشتن چاق و چلّهاند ، شكمها پر و پستانها از شير بر آمده است ، و از هنگام صبح كه با شكم و پستانهاى خالى براى چرا بيرون مىروند ، زيبايى و جلوهء بيشترى دارند .
إِلَّا بِشِقِّ الْأَنْفُسِ
؛ با فتح و كسر « شين » هر دو خوانده شده است و از مشقّت مىآيد . فرق ميان دو صورت آن است كه مفتوح مصدر و از « شق الامر عليه » است يعنى كار بر او دشوار شد ، صورت دوم : « شق » به معناى نصف مىباشد كه گويا به علت زحمتهايى كه متحمل مىشود ، نيمى از قوّت و نيرويش از بين مىرود .
وَ تَحْمِلُ أَثْقالَكُمْ إِلى بَلَدٍ لَمْ تَكُونُوا بالِغِيهِ
؛ ( چهار پايان ) بارهاى سنگين شما را به سرزمينهايى آن چنان دور مىبرند كه اگر خداوند شتر را نمىآفريد نمىتوانستيد به آن برسيد مگر با تحمّل زحمتهاى فراوان و مىتوان چنين معنا كرد : به آن ، سرزمينها