به آن نمىرسيد حمل مىكنند ، همانا پروردگار شما ، مهربان و رحيم است . ( 7 )
تفسير :
أَتى أَمْرُ اللَّهِ
؛ دستور خدا به عذاب اين كافران نزديك شد ، يا امر قيامت فرا رسيد ، گر چه قيامت در آينده است و انتظار آن مىرود ولى چون محقق الوقوع است به منزلهء امر واقع شده و تحقق يافته حساب شده و با فعل ماضى بيان شده است . «
فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ
» كافران براى آمدن قيامت عجله مىكردند ، ديرشان مىشد ، مىگفتند :
چرا نمىآيد كى مىآيد ؟ چنان كه در جاى ديگر خداوند از قول آنها حكايت مىكند :
فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ
؛ « پس از آسمان بر ما سنگ ببار » ( انفال / 32 ) .
سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ
؛ « تشركون » با تاء نيز خوانده شده است در تفسير اين آيه دو احتمال ذكر شده است :
1 - خداوند متعال از اين كه او را شريكى باشد و معبودهاى مشركان شركاى او باشند تبرّى جسته با اين معنا ما موصوله است .
2 - خداوند از شرك ورزيدن مشركان ، بيزارى جسته ، با توجه به اين معنا ، ما مصدريّه خواهد بود .
يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ
؛ اين عبارت به چند طريق قرائت شده : با تشديد و تخفيف زاء و نصب ملائكه و نيز با حذف « تاء » اول براى تخفيف از باب تفعّل : و رفع ملائكه كه در اصل تتنزّل بالروح من امره بوده است . يعنى : خداوند به امر خود ، فرشتگان را با وحى فرو مىفرستد ، و مقصود از روح در اين جا ، وحى است ، به دو دليل .
الف : چون وحى دلهايى را كه بر اثر جهل مردهاند ، زنده مىكند .
ب : چون وحى ، در دين به منزلهء روح در كالبد است «
أَنْ أَنْذِرُوا
» اين عبارت بدل از روح است كه گفتيم به معناى وحى است يعنى : خداوند فرشتگان را مىفرستد و به آنها وحى مىكند كه انذار كنيد و تقدير آن : بأنّه و ضمير به معناى شأن است ، يعنى