ترجمه :
و زمين را گسترديم ، و در آن كوههاى ثابتى افكنديم ، و از هر گياه به اندازهء معين ، در آن رويانيديم . ( 19 )
و براى شما انواع وسايل زندگى در آن قرار داديم . و نيز براى كسانى كه شما نمىتوانيد به آنها ، روزى دهيد . ( 20 )
خزاين همه چيز نزد ما است ولى ما جز به اندازهء معيّن آن را نازل نمىكنيم . ( 21 )
و ما بادها را براى آبستنى ابرها فرستاديم و از آسمان آبى نازل كرديم ، پس شما را با آن سيراب ساختيم در حالى كه خود حافظ و نگهدار آن نيستيد . ( 22 )
ما ، زنده مىكنيم و مىميرانيم و مائيم وارثان . ( 23 )
ما به آنان كه پيش از شما بودند و آنان كه پس از شما باشند علم و آگاهى داريم . ( 24 )
و پروردگار تو آنها را محشور مىكند كه او حكيم و داناست . ( 25 )
تفسير :
وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ
؛ زمين را از جهات طول و عرض گسترديم و در آن ، كوههاى ثابتى قرار داديم .
وَ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْزُونٍ
؛ در معناى كلمهء موزون چند احتمال وجود دارد :
1 - اندازهء معلومى كه با ميزان حكمت سنجيده شده است .
2 - چيزى كه از لحاظ سود آورى وزن و ارزش داشته باشد .
3 - چيزى كه با وزن كردن سنجيده مىشود ، مثل طلا و نقره و جز اينها .
معايش به تصريح « ياء » تلفّظ مىشود بر خلاف كلمهء « شمائل » و نظائرش كه با همزه و يا چيزى بين ياء و همزه تلفّظ مىشوند ، و تصريح به ياء در آنها خطاست .
وَ مَنْ لَسْتُمْ لَهُ بِرازِقِينَ
؛ اين جملهء عطف بر « معايش » يا بر محلّ « لكم » مىباشد كه گويا چنين فرموده است :
وَ جَعَلْنا لَكُمْ فِيها مَعايِشَ وَ مَنْ لَسْتُمْ لَهُ بِرازِقِينَ
؛