ترجمه :
ما ، موسى را با نشانههاى خودمان فرستاديم و دستور داديم كه قوم خود را از تاريكها به سوى نور در آور و روزهاى خدا را به آنان متذكّر شو ، كه در آن نشانههايى براى مردم شكيبا و سپاسگزار وجود دارد . ( 5 )
به خاطر آور هنگامى را كه موسى به قومش گفت : نعمت خدا را بر خود به ياد داشته باشيد ، موقعى كه شما را از آل فرعون رهايى بخشيد كه شما را عذاب مىكردند و فرزندانتان را سر مىبريدند و زنانتان را زنده مىگذاشتند ، و در اين ، آزمايش بزرگى از طرف پروردگارتان بود . ( 6 )
و ياد آوريد هنگامى را كه پروردگارتان اعلام داشت كه اگر سپاسگزارى كنيد بر نعمتهاى شما خواهم افزود و اگر كفران كنيد عذاب من شديد است . ( 7 )
موسى گفت اگر شما و همهء مردم روى زمين كافر شويد ، خداوند بى نياز و ستوده است . ( 8 )
تفسير :
أَنْ أَخْرِجْ
؛ أن ، مفسره است زيرا در « ارسال » معناى قول نهفته است ، گويا چنين فرموده : او را فرستاديم و به او گفتيم كه قومت را از تاريكيها بيرون آور . . . و مىتوان « أن » را ناصب فعل دانست كه در تقدير « بأن أخرج قومك » باشد و جايز است كه أن مصدريه را بر سر فعل امر در آورند ، زيرا غرض آن است كه فعل را تبديل به مصدر كند ، امر باشد يا غير آن ، فرقى نمىكند .
وَ ذَكِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ
؛ از رويدادهايى كه از طرف خداوند بر امّتهاى پيشين واقع شده آنان را بيم ده ، و از آن جمله است روزهايى كه اعراب در آن مىجنگيدند و