[ سوره يوسف ( 12 ) : آيات 110 تا 111 ]
حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جاءَهُمْ نَصْرُنا فَنُجِّيَ مَنْ نَشاءُ وَ لا يُرَدُّ بَأْسُنا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ ( 110 ) لَقَدْ كانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبابِ ما كانَ حَدِيثاً يُفْتَرى وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 111 )
ترجمه :
تا وقتى كه رسولان مأيوس شدند و گمان كردند كه تكذيب شدهاند ، در اين وقت يارى ما به سوى آنان آمد ، پس هر كس را مىخواستيم نجات مىداديم ، و عذاب ما از قوم زيانكار بازگردانده نمىشود . ( 110 )
براستى كه در سرگذشتهاى آنها ، درس عبرتى براى صاحبان انديشه است ، و اين سخنى كه درهم يافته باشند نيست بلكه تصديقى است براى كتابهاى جلو روى او ، و ميان هر چيزى است ، و هدايت و رحمتى است براى مردمى كه ايمان مىآورند . ( 111 )
تفسير :
در اين آيه جملهاى مقدّر است كه به دليل قرينه حذف شده و گويا چنين بوده است : ما پيش از تو هر پيامبرى را كه براى امّتى مىفرستاديم در يارى كردنشان تأخير مىكرديم مانند آنچه با تو و امتت انجام مىدهيم ، تا آن جا كه پيامبران از يارى نااميد مىشدند و گمان مىكردند كه قومشان آنها را - در تهديد به عذاب و مژدهء يارى الهى - تكذيب مىكنند .
بعضى « كذبوا » به تخفيف خواندهاند و اين ، قرائت ائمهء هدى نيز هست ، و معنايش اين است : قومشان گمان مىكردند كه پيامبران در آنچه از يارى خداوند به آنها وعده دادهاند دروغگويند .