ترجمه :
و هنگامى كه نزد شما مىآيند مىگويند ايمان آوردهايم ( اما ) با كفر وارد مىشوند و با كفر خارج مىگردند و خداوند از آنچه كتمان مىكردند ، آگاهتر است ( 61 )
بسيارى از آنها را مىبينى كه در گناه و تعدّى و خوردن مال حرام بر يكديگر سبقت مىجويند ، چه زشت است كارى كه انجام مىدهند ( 62 )
از چه روى خداپرستان و دانشمندان ، آنان را از گفتار بد و حرامخوارگى بازنمىدارند . چه بد كارهايى مرتكب مىشدند . ( 63 )
تفسير :
[ شأن نزول ]
اين آيه دربارهء آن دسته از يهوديان نازل شد كه از روى نفاق اظهار ايمان مىكردند .
وَ قَدْ دَخَلُوا بِالْكُفْرِ
؛ يعنى آنها در حال كفر بر پيامبر وارد و در حال كفر از نزد او خارج شدند و تقدير آن ملتبسين بالكفر است ، بنا بر اين « بالكفر » و « به » هر دو حالند و همچنين دو جملهء ،
« وَ قَدْ دَخَلُوا »
و
« هُمْ قَدْ خَرَجُوا »
، از اين رو « قد » به منظور نزديك كردن گذشته به حال بر فعل ماضى داخل شده است ، يعنى گويند :
ايمان آورديم و حال اين كه وضعشان اين گونه بود .
« إثم » : به معناى دروغ است ، به دليل جمله
عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ
[ در آيهء بعد ] .
« عدوان » : ستم ، و گفتهاند : منظور از « إثم » لفظ شرك است مانند سخن يهود كه : عزير پسر خداست ، و گفتهاند : مقصود از اثم گناهى است كه به خودشان اختصاص دارد و عدوان گناهى است كه با ارتكاب آن به ديگران ستم مىكنند .
لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ
؛ گويى علماى اهل كتاب را [ كه از گفتار گناهآلود و