است در بهشت و تنها يكى از بندگان خدا به آنجا مىرسد و من اميدوارم كه همان بنده باشم » . اصبغ بن نباته از على ( ع ) روايت كرده كه در بهشت دو مرواريد در زير عرش است ؛ يكى زرد و ديگرى سفيد . در هر يك از آنها هفتاد هزار غرفه است [ كه درها و جامهاى آن از يك ماده است ] مرواريد سفيد همان « وسيله » است كه از آن محمّد ( ص ) و اهل بيت او و مرواريد زرد ، براى ابراهيم و خاندانش مىباشد .
لِيَفْتَدُوا بِهِ
؛ تا آن وسيله را براى نجات جان خود فديه قرار دهند . و اين تمثيلى است براى نازل شدن عذاب بر آنها ، و اين كه به هيچ رو راه نجات ندارند .
« لو » و ما بعد آن خبر إن است ، و با وجود اين كه آنچه در آيه [ به عنوان فدية ] ذكر شده دو چيز است ، ضمير در « به » به خاطر اين كه جانشين اسم اشاره گرديده ، مفرد آورده شده است و تقدير جمله : ليفتدوا بذلك مىباشد ؛ يا مانند قول شاعر است كه مىگويد :
[ فمن يك أمسى بالمدينة رحله ] * فإنى و قيار بها لغريب
يعنى : « خوشا به حال كسى كه در شهر مدينه ، در منزل خود روز را به شب مىآورد ، همانا من و قيّار - نام اسب يا شتر شاعر است - در آن غريبيم » .
روايت شده كه نافع بن أزرق به ابن عباس گفت : آيا باور مىكنى گروهى از مردم از آتش نجات يابند و حال آن كه خداى متعال فرموده :
وَ ما هُمْ بِخارِجِينَ
! ؟
ابن عباس گفت : واى بر تو آيهء قبل را بخوان ، اين وعدهء عذاب ، براى كافران است .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 38 تا 40 ]
وَ السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما جَزاءً بِما كَسَبا نَكالاً مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 38 ) فَمَنْ تابَ مِنْ بَعْدِ ظُلْمِهِ وَ أَصْلَحَ فَإِنَّ اللَّهَ يَتُوبُ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 39 ) أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 40 )