برخى گفتهاند : به دليل جملهء
فَافْرُقْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ
همراه آنان نبودهاند ؛ و برخى ديگر گفتهاند : موسى و هارون همراه بنى اسرائيل بودند ولى بيابان براى آن دو جاى راحت و سالمى بود نه جاى مجازات شدن ؛ چنان كه آتش براى ابراهيم سرد و سالم بود .
فَلا تَأْسَ
؛ اى موسى بر حال آنان اندوهگين مباش ، زيرا آنها سزاوار كيفرند . سبب اندوه موسى اين بود كه از نفرين كردن بر قوم خود پشيمان شده بود .
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيات 27 تا 30 ]
وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قالَ إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ ( 27 ) لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي ما أَنَا بِباسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ ( 28 ) إِنِّي أُرِيدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِي وَ إِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ وَ ذلِكَ جَزاءُ الظَّالِمِينَ ( 29 ) فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ قَتْلَ أَخِيهِ فَقَتَلَهُ فَأَصْبَحَ مِنَ الْخاسِرِينَ ( 30 )
ترجمه :
داستان دو فرزند آدم را به حق بر آنها بخوان ، هنگامى كه هر كدام عملى براى تقرب ( به پروردگار ) انجام دادند ، امّا از يكى پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد ( برادرى كه عملش مردود شده بود به برادر ديگر ) گفت : به خدا سوگند تو را خواهم كشت ( برادر ديگر ) گفت : ( من چه گناهى دارم ، زيرا ) خدا تنها از پرهيزگاران مىپذيرد . ( 27 )
اگر تو براى كشتن من دست دراز كنى من دست به قتل تو نمىگشايم ، چون از پروردگار جهانيان مىترسم ! ( 28 )
من مىخواهم با گناه من و خودت ( از اين عمل ) بازگردى ( و بار هر دو را به دوش كشى ) و از دوزخيان گردى و همين است سزاى